AKR - Adwokat Katowice Radzi: adwokat zdrój

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą adwokat zdrój. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 10 kwietnia 2017

Warunkowe umorzenie postępowania karnego

Jest to jedna z instytucji prawa karnego pozwalająca na poddanie sprawcy przestępstwa próbie i udzieleniu szansy na poprawę jego zachowania, a to w miejsce „tradycyjnego” wymierzenia kary. Jest to jednak środek fakultatywny i jego zastosowanie zależy od dokonania przez sąd oceny czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki jego stosowania.

Największą zaletą warunkowego umorzenia postępowania karnego jest fakt, iż po jego zastosowaniu sprawca przestępstwa nadal pozostaje osobą niekaraną. Jak bowiem podkreślił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 17 maja 2000 r., (sygn. I KZP 7/00, OSNKW 2000, nr 5-6, poz. 51), wyrok warunkowo umarzający postępowanie nie jest wyrokiem skazującym. Oznacza to dla nas, że przykładowo nadal możemy pracować w zawodzie który wymaga niekaralności czy też starać się o podjęcie takiego zatrudnienia. Powyższe z oczywistych względów jest istotne dla ludzi młodych poszukujących pracy, a którym zdarzyło się incydentalnie wejść w konflikt z prawem.

Zauważyć jednak należy, że dane o osobach, przeciwko którym prawomocnie warunkowo umorzono postępowanie karne w sprawach o przestępstwa i tak gromadzone są w Krajowym Rejestrze Karnym (por. art. 1 ust. 2 pkt 2 Ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym, Dz.U.2015.1036 z dnia 2015.07.24 z późn. zm.), co jednak nie stanowi, iż w związku z tym stajemy się osobą karaną. Ostatecznie dane te usuwa się z Rejestru po upływie 6 miesięcy od zakończenia okresu próby, o którym za chwilę.

Kiedy możemy starać się o warunkowe umorzenie postępowania? Pierwsze kroki w tym kierunku warto poczynić już na etapie postepowania przygotowawczego prowadzonego jeszcze przez organy ścigania. Jeżeli bowiem spełnione są przesłanki uzasadniające warunkowe umorzenie postępowania, prokurator może zamiast aktu oskarżenia sporządzić i skierować do sądu wniosek o takie umorzenie (por. art. 336 Ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego, Dz.U.1997.89.555 z dnia 1997.08.04 z późn. zm.), co od razu stawia oskarżonego w lepszym świetle przed sądem orzekającym następnie w sprawie. Również i na etapie postępowania jurysdykcyjnego można wnosić o zastosowanie przez sąd dobrodziejstwa tej instytucji.

W przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania sąd orzeka wyrokiem, który może być wydany na posiedzeniu lub po przeprowadzeniu rozprawy.

Przesłankami warunkowego umorzenia postępowania określonymi w art. 66 Ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U.2016.1137 z dnia 2016.07.29 z późn. zm.) są: 1) uprzednia niekaralność sprawcy za przestępstwo umyślne; 2) zagrożenie danego czynu karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat; 3) stopień winy i stopień społecznej szkodliwości nie mogą być znaczne; 4) brak wątpliwości sądu co do okoliczności popełnienia czynu; 5) i wreszcie tzw. pozytywna prognoza kryminologiczna, wyrażająca się w opartym na ocenie właściwości i warunków osobistych sprawcy oraz jego dotychczasowym sposobie życia przypuszczeniu, że sprawca pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.

Powyższe okoliczności winny zostać odpowiednio przedstawione i wykazane przed sądem tak aby uzyskać możliwie największą szansę na wydanie wyroku warunkowo umarzającego postępowanie.

Warunkowe umorzenie następuje na okres próby, który wynosi od roku do 3 lat i biegnie od uprawomocnienia się orzeczenia. Na ten czas sąd może oddać sprawcę pod dozór kuratora lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej. W wypadku warunkowego umorzenia postępowania musimy też liczyć się z obowiązkiem naprawienia szkody czy zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Najlepiej jednak jeżeli uczynimy to jeszcze przed wyrokiem gdyż zwiększy to naszą szansę na uzyskanie korzystnego rozstrzygnięcia.

Pamiętajmy, że jeżeli w okresie próby popełnimy przestępstwo umyślne za które zostaniemy w tym czasie prawomocnie skazani, sąd podejmie na nowo również dotychczas warunkowo umorzone postępowanie.

Adwokat Szymon Dubel.

kom. 795 11 75 74

http://www.adwokat-dubel.pl/

https://www.facebook.com/adwokatdubel/

https://twitter.com/adwokatdubel/

Kancelaria Adwokacka w Jastrzębiu-Zdroju
ul. Karola Miarki 17
44-330 Jastrzębie-Zdrój

Kancelaria Adwokacka w Katowicach
ul. Wojewódzka 15/3
40-026 Katowice

Kancelaria Adwokacka w Olkuszu
Plac Konstytucji 3 Maja 3/10
32-300 Olkusz

piątek, 24 marca 2017

Zniesienie współwłasności rzeczy

Tematyka ta jest o tyle ważna i istotna, że przepisy dotyczące zniesienia współwłasności stosuje się również odpowiednio do postępowania w sprawach o dział spadku jak i w sprawach o podział majątku wspólnego małżonków. Zwracam uwagę, że artykuł niniejszy nie obejmuje zagadnień związanych ze zniesieniem współwłasności gospodarstwa rolnego z uwagi na ich specyfikę, która wymaga osobnej publikacji.

Legitymowanym czynnie do żądania zniesienia współwłasności jest każdy ze współwłaścicieli rzeczy. Powyższe uprawnienie współwłaściciela może być umownie wyłączone jednakże na czas nie dłuższy niż 5 lat. Co więcej, w ostatnim roku tego okresu można termin ten przedłużyć na kolejne lat 5. Z natury rzeczy więc współwłasność jest stanem tymczasowym i nietrwałym, a zatem jeżeli jesteśmy współwłaścicielami rzeczy, prędzej czy później przyjdzie czas kiedy koniecznym będzie przystąpienie do zniesienia z własnej lub z inicjatywy innych współwłaścicieli.

Zniesienie współwłasności może nastąpić w drodze umowy lub przeprowadzenia postępowania sądowego. Tylko jeżeli wszyscy współwłaściciele są zgodni nic nie stoi na przeszkodzie aby współwłasność została zniesiona mocą umowy pomiędzy stronami. W takim wypadku sposób zniesienia współwłasności może być dowolny i co do zasady nie jest narzucany przez ustawodawcę, aczkolwiek swoboda ta może być jednak w niektórych przypadkach ograniczona przez szczególny przepis prawa. Przypominam również, że jeżeli przedmiotem współwłasności jest nieruchomość to umowa pomiędzy stronami musi zostać zawarta w formie aktu notarialnego i to pod rygorem jej nieważności. Decydując się zatem na taką możliwość należy liczyć się z kosztami notarialnymi.

Drugim sposobem zniesienia współwłasności jest jej zniesienie w drodze postępowania sądowego. Opcję tę również mogą wybrać zgodni współwłaściciele bowiem w takim wypadku poniosą niższą od standardowej opłatę sądową wynoszącą aktualnie 300 zł. Jest to tzw. wniosek ze zgodnym projektem zniesienia współwłasności, który to projekt jeżeli dotyczy nieruchomości powinien jednak być zaznaczony na planie sporządzonym według zasad obowiązujących przy oznaczaniu nieruchomości w księgach wieczystych. W takim wypadku sąd oceni jedynie czy projekt podziału nie sprzeciwia się prawu ani zasadom współżycia społecznego, czy też nie narusza w sposób rażący interesu osób uprawnionych, a następnie wyda stosowne postanowienie.

Jeżeli pomiędzy współwłaścicielami istnieje konflikt, a chcemy dokonać zniesienia współwłasności, nie pozostaje nam nic innego jak wnieść właściwy wniosek do sądu zawierający naszą propozycję wyjścia ze stosunku współwłasności rzeczy. W takim jednak wypadku należy liczyć się z wyższą opłatą sądową w kwocie 1000 zł.

Istnieją następujące sposoby zniesienia współwłasności: 1) podział rzeczy wspólnej, chyba że byłby on sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości. W takim przypadku wartość poszczególnych udziałów współwłaścicieli winna być wyrównana przez odpowiednie dopłaty pieniężne. 2) Jeżeli podział jest niemożliwy, rzecz może zostać przyznana stosownie do okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem odpowiedniej spłaty pozostałych. 3) Wreszcie trzecim sposobem jest sprzedaż rzeczy stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego i rozdysponowanie uzyskanej kwoty pomiędzy uczestnikami postępowania w stosunku do ich udziałów. Jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, sąd oznaczy termin i sposób ich uiszczenia, wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także sposób ich zabezpieczenia.

Pamiętajmy, że znosząc współwłasność, sąd rozstrzyga także o roszczeniach współwłaścicieli z tytułu nakładów poczynionych na wspólną rzecz i z tytułu korzystania przez nich z rzeczy wspólnej w zakresie szerszym, niż to wynika z ich udziałów (uchwała Izby Cywilnej SN z dnia 22 marca 1991 r., III CZP 17/91, OSNC 1991, nr 10, poz. 119). Powyższe jest niezwykle istotne, gdyż zgodnie z art. 618 § 3 kpc, Po zapadnięciu prawomocnego postanowienia o zniesieniu współwłasności były współwłaściciel nie może już dochodzić roszczeń o prawo żądania zniesienia współwłasności, o prawo własności, jak również wzajemnych roszczeń współwłaścicieli z tytułu posiadania rzeczy i to nawet jeżeli roszczenia te nie były zgłoszone w postępowaniu o zniesienie współwłasności. Istotnym jest zatem aby wszelkie roszczenia w tym zakresie zostały zgłoszone na czas w toku postępowania sądowego.

Adwokat Szymon Dubel.

kom. 795 11 75 74

http://www.adwokat-dubel.pl/

https://www.facebook.com/adwokatdubel/

https://twitter.com/adwokatdubel/

środa, 15 marca 2017

Postępowanie w sprawach małżeńskich: Rozwód

Aby uzyskać wyrok rozwodowy rozwiązujący małżeństwo należy złożyć pozew we właściwym Sądzie Okręgowym, w którym to piśmie w sposób precyzyjny określimy nasze żądania. W niniejszym artykule pokrótce przybliżę Państwu postępowanie w tego rodzaju sprawach małżeńskich.

Zgodnie z art. 56 § 1 Ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U.2015.2082 z dnia 2015.12.09 z późn. zm.), jeżeli pomiędzy małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia, każdy z małżonków może żądać, ażeby sąd rozwiązał małżeństwo przez rozwód.

Wnosząc o pozew o rozwód musimy liczyć się z koniecznością uiszczenia stałej opłaty sądowej w wysokości 600 zł. Oczywiście jeżeli jesteśmy w trudnej sytuacji materialnej, zwłaszcza jeżeli zostaliśmy pozostawieni bez środków do życia przez drugiego z małżonków, możemy złożyć do Sądu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych załączając do niego odpowiedni formularz z oświadczeniem majątkowym. Warto w tym miejscu wspomnieć, że w przypadku zgodnego wniosku stron o orzeczenie rozwodu bez orzekania o winie sąd zwróci nam połowę uiszczonej opłaty po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego.

Pozew rozwodowy wnosimy do Sądu Okręgowego właściwego ze względu na ostatnie wspólne miejsce zamieszkania małżonków, o ile choć jedno z nich w okręgu tym jeszcze ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu.

Jeżeli pozew spełnia wszelkie wymagania sąd wyznaczy termin rozprawy. Posiedzenia odbywają się przy drzwiach zamkniętych, chyba że obie strony zażądają publicznego rozpoznania sprawy, a sąd uzna, że nie zagraża to moralności. Posiedzenia odbywają się bez względu na niestawiennictwo jednej ze stron. Jeżeli jednak zostaliście Państwo przez sąd wezwani do osobistego stawiennictwa, a nie stawicie się bez usprawiedliwionych powodów sąd może nałożyć na Państwa grzywnę. W sprawie, z oczywistych względów nie mogą być przesłuchiwani małoletni, którzy nie ukończyli lat trzynastu, a zstępni stron, którzy nie ukończyli lat siedemnastu.

W każdej sprawie o rozwód lub o separację przeprowadza się dowód z przesłuchania stron. Sąd rozpyta małżonków co do liczby, wieku i płci dzieci żyjących, stosunków majątkowych i zarobkowych, szczególnych obowiązków utrzymania osób niebędących ich wspólnymi dziećmi oraz co do treści umowy majątkowej, jeżeli takowa była zawierana. Sąd może również zarządzić przeprowadzenie przez wyznaczoną osobę wywiadu środowiskowego w celu ustalenia warunków, w których żyją i wychowują się dzieci. Powyższe jest o tyle istotne, że rozwód nie jest dopuszczalny, jeżeli wskutek niego miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków albo jeżeli z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

Orzekając rozwód sąd stwierdza także, czy i który z małżonków ponosi winę rozkładu pożycia. Jednakże w przypadku zgodnego wniosku małżonków sąd zaniecha orzekania o winie. Ponadto, sąd rozstrzyga o władzy rodzicielskiej nad wspólnymi małoletnimi dziećmi obojga małżonków i kontaktach rodziców z nimi. Sąd orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania małoletnich.

W przypadku jeżeli strony zajmują wspólne mieszkanie, to sąd orzeka również o sposobie z niego korzystania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania rozwiedzionych małżonków. W takim wypadku sąd uwzględnia przede wszystkim potrzeby dzieci i małżonka, któremu powierza wykonywanie władzy rodzicielskiej. Należy podkreślić, że w wyjątkowych wypadkach, sąd może nakazać eksmisję jednego z małżonków.

Wreszcie, sąd może w wyroku orzekającym rozwód dokonać podziału majątku wspólnego, jeżeli przeprowadzenie tego podziału nie spowoduje nadmiernej zwłoki w postępowaniu. W swojej praktyce dostrzegłem, że jest to raczej sytuacja niespotykana, gdyż zwykle pozostałe kwestie związane z postępowaniem rozwodowym są na tyle czasochłonne, że w zakresie podziału majątku koniecznym jest przeprowadzenie odrębnego postępowania.

Adwokat Szymon Dubel.

kom. 795 11 75 74

http://www.adwokat-dubel.pl/

https://www.facebook.com/adwokatdubel/

https://twitter.com/adwokatdubel/

niedziela, 4 grudnia 2016

Prawa pokrzywdzonego w postępowaniu karnym

Zgodnie z art. 49 Ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U.1997.89.555 z późn. zm.), pokrzywdzonym jest m.in. osoba fizyczna lub prawna, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przestępstwo. Osobie tej przysługują określone przepisami kpk uprawnienia mające na celu ochronę jej interesów. W swojej praktyce zauważyłem jednak, że pokrzywdzeni nie zawsze korzystają z możliwości jakie przewidują przepisy prawa, a to zapewne z uwagi na brak fachowej wiedzy w tym zakresie.

Tytułem wstępu wskazać należy, że zgodnie z art. 2 § 1 pkt 3 kpk, jednym z nadrzędnych celów regulacji kpk jest takie ukształtowanie procedury karnej aby uwzględnione zostały prawnie chronione interesy pokrzywdzonego przy jednoczesnym poszanowaniu jego godności.

Każdy z nas dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub Policję (art. 304 § 1 kpk). Obowiązek ten jest zarazem uprawnieniem poprzez które mamy możliwość zainicjowania postępowania karnego, w szczególności jeżeli jesteśmy osobą pokrzywdzoną przestępstwem. Zawiadomienie może zostać złożone w formie pisemnej lub ustnej. Jeżeli chodzi o formę ustną to w takim wypadku niezbędnym jest sporządzenie przez organy ścigania protokołu z przyjęcia zawiadomienia i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej.

Stosownie do treści art. 87 § 1 i 2 kpk, pokrzywdzony może korzystać z pomocy pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy prawnego. W tym zakresie pokrzywdzony może również złożyć wniosek o przyznanie pełnomocnika z urzędu. Podczas czynności z udziałem pokrzywdzonego w postępowaniu przygotowawczym może również być obecna osoba przez niego wskazana, jeżeli nie uniemożliwia to przeprowadzenia czynności albo nie utrudnia jej w istotny sposób (art. 299a § 1 kpk).

Pokrzywdzonemu przysługuje prawo do składania wniosków dowodowych o dokonanie czynności w postępowaniu przygotowawczym, prawo do brania udziału w tych czynnościach o ile tego zażąda bądź jeżeli czynności nie będzie można powtórzyć na rozprawie. Ponadto pokrzywdzony ma prawo do końcowego zapoznania się z materiałami postępowania przygotowawczego, jak również prawo do składania zażaleń na orzeczenia kończące postępowanie przygotowawcze, a naruszające interesy pokrzywdzonego (postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, postanowienie o umorzeniu postępowania). O powyższych uprawnieniach pokrzywdzony winien zostać pouczony na piśmie przez organy ścigania, co potwierdza własnoręcznym podpisem.

W przypadku jeżeli organy ścigania nie widzą podstaw do wszczęcia bądź kontynuowania postepowania przygotowawczego, pokrzywdzony nie zostaje całkowicie pozbawiony swoich uprawnień. Pokrzywdzonemu przysługuje bowiem szczególne prawo do wniesienia tzw. subsydiarnego aktu oskarżenia. Uprawnienie to jest jednak obwarowane kilkoma szczególnymi warunkami, m.in. przymusem adwokacko-radcowskim.

Natomiast jeżeli oskarżyciel publiczny skierował do sądu akt oskarżenia to zgodnie z art. 53 kpk, pokrzywdzony może działać jako strona ale już w charakterze oskarżyciela posiłkowego. Pamiętajmy, że z momentem wniesienia przez oskarżyciela publicznego aktu oskarżenia pokrzywdzony traci swoje uprawnienia jako strona i od tej chwili może je realizować jako oskarżyciel posiłkowy działający obok oskarżyciela publicznego. Niezbędnym jest jednak złożenie stosownego oświadczenia, aby w dalszym toku postępowania nadal brać w nim czynny udział i doglądać ochrony swych interesów.

Wreszcie jednym z najważniejszych, a niedocenianych uprawnień pokrzywdzonego w toku procesu karnego jest wynikające z art. 49a kpk, prawo do złożenia wniosku o naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem lub wniosku o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, o którym mowa w art. 46 § 1 kk. Wniosek ten w aktualnym stanie prawnym może zostać złożony aż do zamknięcia przewodu sądowego na rozprawie głównej.

Pokrzywdzonemu, w przypadku jeżeli nie zgadza się z wydanym w sprawie wyrokiem sądu (np. sąd nie orzekł obowiązku naprawienia szkody) przysługuje prawo do wniesienia apelacji, co jednak dotyczy wyłącznie wyroku warunkowo umarzającego postepowanie. Warunkiem dla wywiedzenia apelacji od innych kategorii wyroków sądu I instancji jest bowiem posiadanie przez pokrzywdzonego statusu oskarżyciela posiłkowego. Zaniedbanie w tym zakresie uniemożliwia skuteczne odwołanie się od kwestionowanego orzeczenia.

Adwokat Szymon Dubel.
kom. 795 11 75 74

http://www.adwokat-dubel.pl/aktualnosci/73-prawa-pokrzywdzonego-w-postepowaniu-karnym

https://www.facebook.com/adwokatdubel/posts/1543731505919143

Kancelaria Adwokacka w Jastrzębiu-Zdroju
ul. Karola Miarki 17
44-330 Jastrzębie-Zdrój

Kancelaria Adwokacka w Katowicach

ul. Wojewódzka 15/3

40-026 Katowice

Kancelaria Adwokacka w Olkuszu

Plac Konstytucji 3 Maja 3/10

32-300 Olkusz