Jak zabezpieczyć się przed niewłaściwym wykonaniem zamówionych robót albo brakiem zapłaty?

____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74
www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/

ul. Karola Miarki 17
44-330 Jastrzębie-Zdrój
_____________________________

Jak zabezpieczyć się przed niewłaściwym wykonaniem zamówionych robót albo brakiem zapłaty?

Nikt z nas nie lubi remontów w domu. Jeszcze gorzej jest gdy wykonawca nie dotrzymuje umówionych terminów, a efekty prac są dla nas niezadowalające lub z drugiej strony – kiedy pomimo wykonanych prac mamy problem z uzyskaniem od zamawiającego należnego nam za ciężką pracę zasłużonego wynagrodzenia. W niniejszym artykule przedstawię jakie kroki należy podjąć celem zabezpieczenia na przyszłość ewentualnych roszczeń, a w konsekwencji również ich skuteczne dochodzenie.

Przyjmujący zamówienie zobowiązał się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia, zadajmy sobie jednak pytanie czy treść łączącej strony umowy została utrwalona na piśmie? Brak pisemnej formy umowy niesie za sobą szereg konsekwencji i przesądza o tym że – pomimo iż druga strona gorączkowo zapewniała nas o swojej rzetelności – finalnie nie wykażemy naszych racji.

Brak pisemnej umowy powoduje, że w razie sporu nie jest znana wartość wynagrodzenia na jakie umówiły się strony. Wykonawca może zatem zaskoczyć nas z finalną sumą za wykonane prace, a z drugiej strony jako wykonawca możemy nie otrzymać zapłaty we wnioskowanej wysokości. Brak pisemnej umowy nie pozwoli zatem w toku postępowania sądowego na bezsporne ustalenie wysokości wynagrodzenia. W takim przypadku, zgodnie z art. 628 § 1 kodeksu cywilnego, poczytuje się, że strony miały na myśli zwykłe wynagrodzenie za dzieło tego rodzaju. Jeżeli także w ten sposób nie da się ustalić wysokości wynagrodzenia, należy się wynagrodzenie odpowiadające uzasadnionemu nakładowi pracy oraz innym nakładom przyjmującego zamówienie. W tej sytuacji zatem konieczne stanie się powołanie biegłego który obliczy wysokość wynagrodzenia – dopuszczenie takiego dowodu generuje jednak dodatkowe koszty i niepewność co do wniosków biegłego, a czego można było uniknąć w przypadku spisania umowy i opatrzenia jej podpisami stron.

Oczywiście najkorzystniejszym dla zamawiającego jest pisemne umówienie się na wynagrodzenie ryczałtowe, które odpowiadać będzie zakresowi prac, który również jasno zostanie wskazany w umowie. Określenie tego zakresu jest o tyle istotne aby zapobiec sytuacji w której pewne prace nie zostaną wykonane. Dlaczego? Otóż wynagrodzenie ryczałtowe polega na tym iż wykonawca nie może żądać podwyższenia wynagrodzenia. W praktyce więc często dochodzi do sytuacji iż rozczarowany wykonawca, biorąc pod uwagę umówioną ryczałtowo kwotę w stosunku do czasokresu dotychczasowych prac podejmie decyzję iż nie wykona dalszych ustnie umówionych czynności, twierdząc oficjalnie iż prace te nie były przedmiotem łączącej strony umowy i są one dodatkowym zleceniem ze strony zamawiającego za które będzie próbował wyłudzić dodatkowe wynagrodzenie. Wykonawca wykorzysta więc to iż w umowie strony nie wskazały jasno zakresu prac. Sytuacji tej również można było zapobiec poprzez jasne określenie przedmiotu umowy w jej treści.

Kolejnym problemem jest zmotywowanie wykonawcy do ukończenia dzieła, zwykle bowiem przyjmujący zamówienie realizuje równolegle prace u kilku zamawiających i może być tak że zostawi nasze mieszkanie na rzecz innego, którego właściciel aktualnie „lepiej płaci”. Jedną z najlepszych metod zabezpieczenia jest wprowadzenie do umowy tzw. kar umownych. W umowie należy jasno określić termin wykonania dzieła lub poszczególnych jego etapów oraz przewidzieć wysokość kary i ewentualny sposób jej obliczenia. Warto również wpisać w umowie, że zastrzeżona kara nie blokuje nam możliwości dochodzenia odszkodowania przenoszącego jej wartość. Brak takiego zapisu spowoduje że jeżeli nasza szkoda będzie większa niż wysokość kary to ograniczymy się jedynie do tej ostatniej wartości. Z drugiej strony korzyścią w przypadku wprowadzenia kary umownej jest to że w sądzie nie musimy udowadniać wysokości poniesionej szkody, a co może być bardzo uciążliwe lub niemożliwe.

Jak chodzi o interes wykonawcy to na pewno warto wprowadzić w umowie etapowy odbiór prac i odpowiadającą mu etapową wymagalność wynagrodzenia na podstawie każdorazowo spisywanych protokołów odbioru przez obie strony. Brak bowiem uregulowania tej kwestii powoduje, że wynagrodzenie należne nam będzie dopiero w chwili oddania całości dzieła. Protokoły te nie tylko więc będą podstawą do wystawienia faktur za poszczególne etapy prac, co spowoduje że wykonawca nie będzie musiał czekać na zapłatę do momentu finalizacji dzieła, lecz również zabezpieczą wykonawcę w przypadku późniejszego zgłoszenia uwag przez zamawiającego co do prac. Jeżeli bowiem w protokole odbioru danego etapu zamawiający w rubryce dotyczącej uwag do danego etapu nie wskazał wad to dokument ten będzie stanowił dla wykonawcy podstawowy argument przed późniejszymi próbami nadużyć zamawiającego.

Warto również w umowie wyraźnie określić jak wygląda sytuacja dotycząca materiałów użytych przy wykonaniu dzieła. Przede wszystkim powinno się określić jakie to materiały, w jakich ilościach i kto ich dostarcza. Jeżeli materiałów na wykonanie dzieła dostarcza zamawiający, przyjmujący zamówienie powinien ich użyć w sposób odpowiedni oraz złożyć rachunek i zwrócić niezużytą część, chyba że strony umówiły się inaczej. Należy również uregulować co dzieje się z materiałami w sytuacji kiedy jedna ze stron odstępuje od umowy.

Reasumując, warto zawsze posiadać pisemną umowę opatrzoną podpisami stron i to niezależnie od tego czy występujemy w roli wykonawcy czy zamawiającego. Projekty umów można znaleźć w Internecie, jeżeli zaś chcemy mieć pewność iż umowa będzie przygotowana w sposób profesjonalny, zabezpieczający nasze indywidualne interesy bądź jako zamawiającego czy wykonawcy, to warto z tym problemem zwrócić się do adwokata lub radcy prawnego.

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74
www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/

ul. Karola Miarki 17
44-330 Jastrzębie-Zdrój
_____________________________

Niektóre prawne możliwości w przypadku stwierdzenia naruszenia tajemnicy przedsiębiorstwa

____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74
www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/

ul. Karola Miarki 17
44-330 Jastrzębie-Zdrój
_____________________________

Niektóre prawne możliwości w przypadku stwierdzenia naruszenia tajemnicy przedsiębiorstwa

Jednym z czynów nieuczciwej konkurencji jest właśnie naruszenie tajemnic przedsiębiorstwa. Sukces każdego przedsiębiorcy na rynku opiera się właśnie o te tajemnice dlatego tak istotnym dla każdego podmiotu gospodarczego jest podjęcie działań mających na celu ich zabezpieczenie. W niniejszym artykule odpowiem jakie mamy prawne możliwości w przypadku ujawnienia tych tajemnic.

Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U.2018.419 t.j. z dnia 2018.02.26 z późn. zm.) w art. 3 ust. 2 obok m.in. wprowadzającego w błąd oznaczenia przedsiębiorstwa lub towarów czy też naśladownictwa produktów innego przedsiębiorcy - wskazuje właśnie naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa.

Co warte zauważenia, czynem nieuczciwej konkurencji jest nie tylko przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie cudzych informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa ale również ich nabycie od osoby nieuprawnionej, o ile jednak zagraża to lub narusza interes przedsiębiorcy.

Ustawa wyraźnie definiuje co należy rozumieć przez tajemnice przedsiębiorstwa – są to nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Na marginesie wspomnę jedynie iż jak być może Państwo dostrzegli jednym z kryterium uznania informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa jest podjęcie przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania ich poufności. Zadbajmy więc zatem o to aby z naszymi kontrahentami czy pracownikami podpisywać stosowne umowy o zachowaniu poufności czyli tzw. NDAs – Non-Disclosure Agreements, brak bowiem takich działań może w konsekwencji prowadzić do uznania, że dana informacja pomimo iż dotyczy, np. procesu technologicznego - nie będzie ona tajemnicą przedsiębiorstwa.

Jeżeli zabezpieczyliśmy tajemnice naszej firmy, lecz pomimo tego nasz interes został zagrożony lub naruszony przez „wyciek” istotnych dla nas informacji posiadających wartość gospodarczą, to przysługują nam określone we wskazanej na wstępie Ustawie następujące możliwości.

Przede wszystkim możemy od sprawcy żądać zaniechania niedozwolonych działań i usunięcia ich skutków w tym również poprzez złożenie jednokrotnego lub wielokrotnego oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Nadto możemy żądać zarówno naprawienia szkody jak i wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści na zasadach ogólnych. Zresztą również w samej umowie o poufności możemy przewidzieć karę umowną za np. każdorazowe ujawnienie istotnych dla nas informacji przez drugą stronę. Możliwym jest również żądanie zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na określony cel społeczny związany ze wspieraniem kultury polskiej lub ochroną dziedzictwa narodowego. Sąd, na wniosek uprawnionego, może orzec również o wyrobach, ich opakowaniach, materiałach reklamowych i innych przedmiotach bezpośrednio związanych z popełnieniem czynu nieuczciwej konkurencji. W szczególności sąd może orzec ich zniszczenie lub zaliczenie na poczet naszego odszkodowania.

Ustawa przewiduje nie tylko cywilną drogę dochodzenia rekompensaty. Osoba która wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi (np. kontrahent z którym podpisano NDA) ujawnia innej osobie lub wykorzystuje we własnej działalności gospodarczej informację stanowiącą tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli wyrządza to poważną szkodę przedsiębiorcy odpowiada również karnie i podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Tej samej karze podlega również, ten kto, uzyskawszy bezprawnie informację stanowiącą tajemnicę przedsiębiorstwa, ujawnia ją innej osobie lub wykorzystuje we własnej działalności gospodarczej. Ściganie tego przestępstwa następuje na wniosek pokrzywdzonego.

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74
www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/

ul. Karola Miarki 17
44-330 Jastrzębie-Zdrój
_____________________________ 

Jak ubiegać się o skrócenie czasu trwania środka karnego?

____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74
www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/

ul. Karola Miarki 17
44-330 Jastrzębie-Zdrój
_____________________________

Jak ubiegać się o skrócenie czasu trwania środka karnego?

Stało się. Sąd w wyroku skazującym oprócz kary orzekł wobec Ciebie również jeden z przewidzianych przez kodeks środków karnych. Niestety czasokres orzeczonego środka nie jest krótki i wynosi ponad rok. Pamiętaj jednak, że w odpowiednim czasie masz możliwość ubiegać się o jego skrócenie na warunkach które omawiam poniżej.

Tytułem wstępu przypomnę, iż środkami karnymi przewidzianymi przez kodeks karny są:

1) pozbawienie praw publicznych;

2) zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej;

3) zakaz prowadzenia działalności związanej z wychowaniem, leczeniem, edukacją małoletnich lub z opieką nad nimi;

4) zakaz przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu;

5) zakaz wstępu na imprezę masową;

6) zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych;

7) nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym;

8) zakaz prowadzenia pojazdów;

9) świadczenie pieniężne;

10) podanie wyroku do publicznej wiadomości.

Jeżeli dany środek karny był wykonywany wobec Ciebie przez okres przynajmniej jednego roku, masz możliwość wystąpienia do Sądu z wnioskiem o uznanie środka karnego za wykonany. Niezbędnym warunkiem jest abyś przez ten okres przestrzegał porządku prawnego, a to jest czymś więcej niż powstrzymywanie się od jego rażącego naruszania. Osoba skazana powinna bowiem powstrzymać się od jakichkolwiek naruszeń prawa – zarówno karnego, jak i wykroczeń, a nawet prawa rodzinnego lub administracyjnego.

Dla prawidłowego obliczenia wyżej wskazanego rocznego okresu przypomnieć należy, że czas obowiązywania środka karnego biegnie od momentu uprawomocnienia się orzeczenia, jednakże spoczywa on w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo. Niezbędnym zatem dla biegu okresu wykonywania środka karnego jest pozostawanie na wolności. Dodatkowo w przypadku zakazu prowadzenia pojazdów okres ten biegnie dopiero od momentu zwrotu dokumentu prawa jazdy, z drugiej zaś strony jeżeli dokument został nam zatrzymany jeszcze przed wydaniem wyroku to okres jego pozbawienia wlicza się nam do okresu wykonywania środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów.

Z wniosku o skrócenie czasu trwania środka karnego, nie mogą skorzystać jednak osoby wobec których orzeczono zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio w razie skazania na karę pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu na szkodę małoletniego lub za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego.

To samo dotyczy również środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów lub pojazdów określonego rodzaju jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia.

W tych więc przypadkach koniecznym będzie wykonanie środka karnego w pełnym wymiarze. Powyższe wyłączenia nie dotyczą jednak sytuacji w których ww. środki zostały orzeczone dożywotnio, w takim bowiem przypadku, zgodnie z art. 84 § 2a kk, sąd i tak może uznać środek za wykonany, jeżeli skazany przestrzegał porządku prawnego i nie zachodzi obawa ponownego popełnienia przestępstwa podobnego do tego, za które orzeczono środek karny. W tym wypadku jednak nie jest wystarczającym aby środek karny wykonywany był przez rok gdyż najwcześniej można starać się o jego anulowanie dopiero po upływie 15 lat.

Szczególna regulacja dotyczy również środka karnego zakazu wstępu na imprezy masowe wykonywanego w formie obowiązku stawiennictwa w czasie trwania niektórych imprez masowych objętych zakazem w jednostce organizacyjnej Policji lub w miejscu określonym przez właściwego, ze względu na miejsce zamieszkania skazanego, komendanta powiatowego, rejonowego lub miejskiego Policji. W takim wypadku zwolnienie może nastąpić po upływie połowy okresu, na który go orzeczono oraz jeżeli obowiązek był stosowany przynajmniej przez rok.

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74
www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/

ul. Karola Miarki 17
44-330 Jastrzębie-Zdrój
_____________________________

Znęcanie się jako przestępstwo przeciwko rodzinie i opiece

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74
www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________

Znęcanie się jako przestępstwo przeciwko rodzinie i opiece


Dzisiaj słów kilka o znęcaniu się jako jednym z przestępstw przeciwko rodzinie i opiece uregulowanych w Ustawie z dnia z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U.2016.1137 t.j. z dnia 2016.07.29 z późn. zm.) oraz o prawnych możliwościach mających na celu ochronę pokrzywdzonych.

Z własnego doświadczenia zauważyłem, iż ostatnimi czasy niezwykle „popularnym” w sądach występkiem stało się przestępstwo znęcania. Wynika to zapewne z coraz szerszej świadomości prawnej ofiar przestępstw jak również prowadzonych w tym zakresie kampanii społecznych, na skutek których pokrzywdzeni częściej ujawniają organom ścigania, że są ofiarami przestępstw mających miejsce w ich własnych domach.

Zgodnie z art. 207 kk, Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Jeżeli czyn połączony jest ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. W przypadku zaś targnięcia się pokrzywdzonego na własne życie odpowiedzialność sprawcy waha się w przedziale od lat 2 do 12.

Od razu chciałbym zwrócić uwagę na znamiona przestępstwa w postaci czynności sprawczych „znęcania się” i uczulić Państwa, że zgodnie z orzecznictwem sądowym, jednorazowe zachowanie sprawcy i to nawet o bardzo silnym natężeniu nie wyczerpuje znamion tego czynu zabronionego. W takim wypadku ochrony należy szukać np. w oparciu o treść przepisów art. 156 kk, 157 kk (dotyczących uszkodzenia ciała), art. 216 kk (dot. zniewagi) czy art. 217 kk (dot. naruszenia nietykalności cielesnej). Przestępstwo znęcania ma bowiem charakter wieloczynowy i jest związane z powtarzalnością zachowań sprawczych.

Istotnym dla bytu przestępstwa znęcania jest również stosunek zależności pomiędzy sprawcą a ofiarą przestępstwa, co jednak nie dotyczy przypadku znęcania się nad małoletnim czy osobą nieporadną. Stosunek ten może mieć charakter prawny, ekonomiczny, psychiczny czy emocjonalny i zachodzi wówczas gdy pokrzywdzony nie jest zdolny z własnej woli przeciwstawić się znęcaniu i znosi je z obawy przed pogorszeniem swoich dotychczasowych warunków życiowych (np. utratą pracy, środków utrzymania, mieszkania, rozłąką lub zerwaniem współżycia ze sprawcą). W przypadku braku tego stosunku w sytuacji kiedy stroną pokrzywdzoną nie jest osoba najbliższa, osoba małoletnia czy nieporadna nie można mówić o przestępstwie znęcania się.

Czego mogą domagać się pokrzywdzeni przestępstwem? Przede wszystkim można zwrócić się do sądu z wnioskiem o orzeczenie środka karnego w postaci obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody lub zadośćuczynienia za doznane krzywdy. Oczywiście dla ofiar wyżej wymienionych przestępstw najważniejszym jest uniknięcie dalszego zagrożenia ze strony sprawcy, a zatem sąd karny ma możliwość również orzeczenia wobec skazanego zakazu przebywania w określonym miejscu, kontaktowania się, zbliżania się do określonych osób lub nakazu opuszczania określonego miejsca pobytu czy okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym. Możliwość taka jest przewidziana w razie skazania za umyślne przestępstwo z użyciem przemocy w tym zwłaszcza wobec osoby najbliższej. Zakaz lub nakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu, a zakaz zbliżania się do określonych osób - również kontrolowany w systemie dozoru elektronicznego.

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74
www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________

Czy aby na pewno padłeś ofiarą oszustwa?

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74
www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________

Czy aby na pewno padłeś ofiarą oszustwa?

 

Nieotrzymanie zapłaty za usługę lub towar nie zawsze oznacza, że padliśmy ofiarą oszustwa. To samo dotyczy odwrotnej sytuacji kiedy to pomimo dokonanej zapłaty nie otrzymaliśmy towaru albo jest on wadliwy. Niewypełnienie przez dłużnika jego obowiązków w niektórych wypadkach może dotyczyć jedynie stosunku zobowiązaniowego przy braku prawnokarnych podstaw do żądania naprawienia szkody. W niniejszym artykule przybliżę Państwu różnice które pozwalają na rozdzielenie sfery prawa cywilnego od prawa karnego w tym aspekcie.

Zgodnie z art. 471 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U.2016.380 t.j. z dnia 2016.03.22 z późn. zm.), Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Powyższy zapis jest podstawą tzw. odpowiedzialności ex contractu w prawie cywilnym. Co do zasady więc dłużnik odpowiada za niedochowanie należytej staranności, przy czym należytą staranność w zakresie prowadzonej przez dłużnika działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego jej charakteru.

Ponadto, dłużnik może przez umowę przyjąć na siebie odpowiedzialność za niewykonanie lub za nienależyte wykonanie zobowiązania z powodu innych (oprócz braku należytej staranności) okoliczności. W naszym interesie jest zatem właściwe konstruowanie zawieranych umów aby można było w razie sporu łatwo wykazać ewidentne naruszenie ich postanowień przez drugą stronę.

Inaczej wyglądają przesłanki odpowiedzialności na gruncie prawa karnego. Zgodnie z art. 286 § 1 Ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U.2016.1137 t.j. z dnia 2016.07.29 z późn. zm.), Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Przepis powyższy zawiera znamiona przestępstwa oszustwa i często usiłuje być zbyt pochopnie wykorzystywany przez niezadowolonych kontrahentów. Dla wykazania odpowiedzialności dłużnika – a na gruncie prawa karnego winniśmy raczej mówić o oskarżonym – koniecznym jest udowodnienie wszystkich wskazanych w przepisie przesłanek. Brak ich wykazania oznacza w konsekwencji wydanie przez Sąd wyroku uniewinniającego, a na etapie postępowania przygotowawczego przed organami ścigania – wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu dochodzenia. Powyższe oczywiście nie wyłącza prawa do uzyskania odszkodowania na gruncie prawa cywilnego.

Głównym aspektem odróżnienia reżimu odpowiedzialności dłużnika jest zamiar jaki przyświecał mu przy zawiązaniu zobowiązania. Dla przyjęcia zamiaru konieczne jest ustalenie, że sprawca miał świadomość przekazywania osobie rozporządzającej mieniem nieprawdziwych informacji i czynił tak, aby doprowadzić ją do niekorzystnego rozporządzenia, a co więcej czynił to w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Mówimy zatem w tym przypadku o tzw. zamiarze bezpośrednim kierunkowym (dolus directus coloratus), a charakterystycznym dla występku oszustwa.

Podstawowym kryterium będzie więc wykazanie, że w chwili zawierania umowy sprawca działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyli dążył do uzyskania świadczenia ale przez zastosowanie nieuczciwych metod jak wprowadzenie w błąd lub wyzyskanie błędu co do okoliczności mających znaczenie dla zawarcia umowy, przy świadomości, że gdyby druga strona umowy znała rzeczywisty stan, nie zawarłaby umowy lub nie zawarłaby umowy na tych warunkach, na jakich została zawarta (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2003 r., sygn. II KK 9/03).

Powyższe oznacza, że w praktyce np. zmiana sytuacji finansowej dłużnika lub niezależna modyfikacja innych okoliczności rzutujących na zdolność do wypełniania przez niego zobowiązań zwykle stanowi o braku znamion przestępstwa oszustwa, a tym samym sprawiedliwości należy szukać przed sądem cywilnym.

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74
www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________

Prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74
www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________


Prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości


Przed nami wiele okazji do świętowania - miejmy jednak na uwadze, że prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości to przestępstwo, którego nie tylko prawne konsekwencje mogą być tragiczne.

Truizmem jest stwierdzenie, że stan nietrzeźwości w przypadku niektórych przestępstw, a w szczególności przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, powoduje zaostrzenie odpowiedzialności karnej.

Tytułem przykładu wskazać można, że skazując sprawcę, który w stanie nietrzeźwości spowodował wypadek komunikacyjny w którym zmarła inna osoba albo chociażby odniosła uszczerbek na zdrowiu, sąd orzeka karę pozbawienia wolności w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia do górnej granicy zwiększonych aż o połowę.

W pierwszej kolejności należałoby jednak precyzyjnie wyjaśnić od jakiego momentu możemy mówić o stanie nietrzeźwości. Otóż, stan nietrzeźwości w rozumieniu kodeksu karnego zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Jeżeli zatem alkomat podczas kontroli drogowej odnotuje taką wartość należy z całą pewnością liczyć się z pociągnięciem nas do odpowiedzialności karnej.

Oprócz wyżej wspomnianego wypadku komunikacyjnego, spowodowanego przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości kodeks karny penalizuje już samo prowadzenie pojazdu w tym stanie. Odpowiedzialność tę reguluje art. 178a § 1 kk, a karą grożącą w takim przypadku jest grzywna, kara ograniczenia wolności a nawet kara pozbawienia wolności do lat 2.

Sama kara to nie wszystko. W razie skazania sprawcy za takie przestępstwo sąd obligatoryjnie orzeka świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5.000 zł do nawet 60.000 zł.

To jeszcze nie koniec. Co istotne - szczególnie dla osób na co dzień używających samochodu - sąd w takim przypadku obligatoryjnie orzeka, na okres co najmniej 3 lat, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju. Zakaz ten może zostać orzeczony nawet do 15 lat. Sąd nakłada obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu, a do chwili wykonania tego obowiązku okres, na który orzeczono zakaz, w ogóle nie biegnie. Okres ten nie biegnie również w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, nawet orzeczonej za zupełnie inne przestępstwo.

W powyższym kontekście warto jednak podkreślić, że gdyby udało się zamiast wyroku skazującego uzyskać wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne to możemy liczyć na łagodniejsze potraktowanie naszej osoby i możliwość orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów na krótszy okres, a wynoszący już od roku do maksymalnie 2 lat. Jeżeli zatem przekroczenie dopuszczalnych norm było nieznaczne warto spróbować ubiegać się o takie dobrodziejstwo.

Najgorzej rzecz ma się jeżeli byliśmy już karani za tego typu przestępstwo. Zgodnie bowiem z art. 178a § 4 kk, Jeżeli sprawca czynu był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości albo za np. wypadek w stanie nietrzeźwości albo dopuścił się takiego czynu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

W takim wypadku również minimalna wysokość świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej wzrasta do kwoty 10.000 złotych, a środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zostaje obligatoryjnie orzeczony w wymiarze dożywotnim.

Ponadto, co do sprawcy przestępstwa z art. 178a § 4 kk, sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach.

Na marginesie wskażę, a z czego nie każdy zdaje sobie sprawę, że nawet „siadanie za kółkiem” przy ilościach alkoholu mniejszych niż wyżej wymienione już stanowi wykroczenie, którego konsekwencje nie są wcale mniej rygorystyczne. Stan po użyciu alkoholu zachodzi bowiem, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do stężenia we krwi od 0,2 promili do 0,5 promili alkoholu albo obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg w 1 dm3.

Nie bądźmy również bierni jako posiadacze pojazdów i odpowiedzialnie przekazujmy „kluczyki”, gdyż właściciel, posiadacz, użytkownik lub prowadzący pojazd, który na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu dopuszcza do prowadzenia pojazdu osobę znajdującą się w stanie po użyciu alkoholu podlega karze grzywny w rozumieniu Kodeksu Wykroczeń.

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74
www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________ 

Przerwa w wykonywaniu kary pozbawienia wolności

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74
www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________

Przerwa w wykonywaniu kary pozbawienia wolności


Osoby osadzone, mają możliwość skorzystania z prawa do przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Wśród niektórych z nas takie uprawnienie skazanych może budzić mieszane uczucia, jednak pamiętajmy, że osoby te pomimo prawomocnego stwierdzenia ich winy również zasługują na godne traktowanie.

Aktualnie mamy dwa przypadki w których istnieje możliwość udzielenia przerwy. Po pierwsze, co w zasadzie oczywiste, sąd udziela przerwy w wykonaniu kary w wypadku choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie kary. Za taką chorobę przyjmuje się stan w którym dalsze przebywanie skazanego w zakładzie zagrażałoby życiu lub mogło powodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo. Przerwa udzielana jest jednak tylko do czasu ustania tej przeszkody. W tym wypadku do składanego wniosku należy dołączyć dokumentację medyczną.

Po drugie, sąd może udzielić również przerwy jeżeli przemawiają za tym ważne względy rodzinne lub osobiste. Z doświadczenia wiem, że większość wniosków o przerwę dotyczy właśnie tych przypadków. Chciałbym jednak Państwu z góry wskazać, że okoliczności te, odmiennie niż wyżej wskazywany stan choroby, są poddane swobodnej ocenie sędziowskiej i to od kompletnego i właściwego ich nakreślenia zależy w dużej mierze powodzenie naszego wniosku.

Wniosek o przerwę składamy do sądu penitencjarnego, którym jest Sąd Okręgowy właściwy dla miejsca w którym aktualnie przebywa osadzony. Jeżeli jednak dotąd skazany korzystał już z przerwy to sądem penitencjarnym właściwym miejscowo do udzielenia dalszych przerw jest sąd, który udzielił pierwszej przerwy i to nawet jeżeli skazany przebywa aktualnie w innym okręgu.

Wniosek może zostać złożony bezpośrednio przez osadzonego, jego obrońcę, a nawet dyrektora zakładu karnego w którym przebywa osadzony. Wniosek ten należy opłacić - aktualna opłata wynosi 60 zł.

W posiedzeniu sądowym dotyczącym przerwy bierze udział prokurator, skazany oraz jego obrońca, a także sądowy kurator zawodowy lub dyrektor zakładu karnego, jeżeli składali wniosek.

Sąd udzielając przerwy może zobowiązać skazanego do podjęcia starań o znalezienie pracy zarobkowej, zgłaszania się do wskazanej jednostki Policji w określonych odstępach czasu lub poddania się odpowiedniemu leczeniu lub rehabilitacji, oddziaływaniom terapeutycznym lub uczestnictwu w programach korekcyjno-edukacyjnych. Wykonywanie tych obowiązków jest kontrolowane.

Ważna rada dla skazanych korzystających już z przerwy: jeżeli zachodzi taka potrzeba, pamiętajmy aby jeszcze przed upływem okresu aktualnie udzielonej przerwy złożyć w sądzie kolejny wniosek. Jeżeli bowiem skazany powrócił już do zakładu karnego, to nie jest już możliwym udzielenie przerwy do czasu upływu jednego roku od dnia ukończenia poprzedniej przerwy. Jedynymi wyjątkami są tutaj wypadek choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby skazanego albo wypadek losowy. Reasumując, nie można w powyższym rocznym okresie skutecznie powoływać się już na ważne względy rodzinne i osobiste.

Jeszcze bardzo istotna wskazówka: jeżeli przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności trwała co najmniej rok, a skazany odbył już co najmniej 6 miesięcy kary - sąd penitencjarny może warunkowo zwolnić skazanego z odbycia pozostałej części kary. Warunkiem jest aby wymierzona kara pozbawienia wolności nie przekraczała 3 lat. Tym samym uznaje się, że skazany który dostatecznie długo przebywał na wolności w ramach przerwy i w tym czasie nie naruszył ponownie prawa, zasługuje na dobrodziejstwo zwolnienia z odbycia reszty kary. Jest to więc ważny środek, który pozwala skazanym na wcześniejsze „wyjście na wolność”.

Na koniec jako ciekawostkę podam, że Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z 6 grudnia 2016 r. uznał, że nieudzielenie osadzonemu przepustki na pogrzeb matki sprowadzało się do naruszenia jego prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. Trybunał wyraźnie wskazał na wagę środków pozwalających na czasowe opuszczenie zakładu karnego jako elementu polityki resocjalizacyjnej, skutecznej zwłaszcza w przypadku osób skazanych na długoletnie kary pozbawienia wolności.  

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74
www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________