Pokazywanie postów oznaczonych etykietą odszkodowanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą odszkodowanie. Pokaż wszystkie posty

środa, 29 sierpnia 2018

Niektóre prawne możliwości w przypadku stwierdzenia naruszenia tajemnicy przedsiębiorstwa

____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/

ul. Karola Miarki 17
44-330 Jastrzębie-Zdrój
_____________________________



Niektóre prawne możliwości w przypadku stwierdzenia naruszenia tajemnicy przedsiębiorstwa

Jednym z czynów nieuczciwej konkurencji jest właśnie naruszenie tajemnic przedsiębiorstwa. Sukces każdego przedsiębiorcy na rynku opiera się właśnie o te tajemnice dlatego tak istotnym dla każdego podmiotu gospodarczego jest podjęcie działań mających na celu ich zabezpieczenie. W niniejszym artykule odpowiem jakie mamy prawne możliwości w przypadku ujawnienia tych tajemnic.



Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U.2018.419 t.j. z dnia 2018.02.26 z późn. zm.) w art. 3 ust. 2 obok m.in. wprowadzającego w błąd oznaczenia przedsiębiorstwa lub towarów czy też naśladownictwa produktów innego przedsiębiorcy - wskazuje właśnie naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa.



Co warte zauważenia, czynem nieuczciwej konkurencji jest nie tylko przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie cudzych informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa ale również ich nabycie od osoby nieuprawnionej, o ile jednak zagraża to lub narusza interes przedsiębiorcy.



Ustawa wyraźnie definiuje co należy rozumieć przez tajemnice przedsiębiorstwa – są to nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.



Na marginesie wspomnę jedynie iż jak być może Państwo dostrzegli jednym z kryterium uznania informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa jest podjęcie przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania ich poufności. Zadbajmy więc zatem o to aby z naszymi kontrahentami czy pracownikami podpisywać stosowne umowy o zachowaniu poufności czyli tzw. NDAs – Non-Disclosure Agreements, brak bowiem takich działań może w konsekwencji prowadzić do uznania, że dana informacja pomimo iż dotyczy, np. procesu technologicznego - nie będzie ona tajemnicą przedsiębiorstwa.



Jeżeli zabezpieczyliśmy tajemnice naszej firmy, lecz pomimo tego nasz interes został zagrożony lub naruszony przez „wyciek” istotnych dla nas informacji posiadających wartość gospodarczą, to przysługują nam określone we wskazanej na wstępie Ustawie następujące możliwości.



Przede wszystkim możemy od sprawcy żądać zaniechania niedozwolonych działań i usunięcia ich skutków w tym również poprzez złożenie jednokrotnego lub wielokrotnego oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Nadto możemy żądać zarówno naprawienia szkody jak i wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści na zasadach ogólnych. Zresztą również w samej umowie o poufności możemy przewidzieć karę umowną za np. każdorazowe ujawnienie istotnych dla nas informacji przez drugą stronę. Możliwym jest również żądanie zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na określony cel społeczny związany ze wspieraniem kultury polskiej lub ochroną dziedzictwa narodowego. Sąd, na wniosek uprawnionego, może orzec również o wyrobach, ich opakowaniach, materiałach reklamowych i innych przedmiotach bezpośrednio związanych z popełnieniem czynu nieuczciwej konkurencji. W szczególności sąd może orzec ich zniszczenie lub zaliczenie na poczet naszego odszkodowania.



Ustawa przewiduje nie tylko cywilną drogę dochodzenia rekompensaty. Osoba która wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi (np. kontrahent z którym podpisano NDA) ujawnia innej osobie lub wykorzystuje we własnej działalności gospodarczej informację stanowiącą tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli wyrządza to poważną szkodę przedsiębiorcy odpowiada również karnie i podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Tej samej karze podlega również, ten kto, uzyskawszy bezprawnie informację stanowiącą tajemnicę przedsiębiorstwa, ujawnia ją innej osobie lub wykorzystuje we własnej działalności gospodarczej. Ściganie tego przestępstwa następuje na wniosek pokrzywdzonego.



_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/

ul. Karola Miarki 17
44-330 Jastrzębie-Zdrój
_____________________________ 

środa, 17 stycznia 2018

Niektóre „zimowe” problemy prawne – gdzie szukać winnego?

Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________



Niektóre „zimowe” problemy prawne – gdzie szukać winnego?

Na zewnątrz coraz zimniej - pojawił się śnieg i lód, a w związku z tym spowodowane ich działaniem nieszczęśliwe zdarzenia, którym towarzyszy szereg niełatwych do rozstrzygnięcia zagadnień prawnych, dotyczących zarówno prawa administracyjnego, cywilnego, a nawet… karnego.

Niestety, tak naprawdę wszystko zależy od miejsca i okoliczności zdarzenia, a każdy przypadek jest indywidualny. W zależności bowiem od tego czy konkretny wypadek miał miejsce przed blokiem czy na posesji, na drodze czy na chodniku, na terenie budowy, a może w pracy lub w drodze do niej, jak również od tego czy miał on miejsce na skutek zalegającego lodu czy też na skutek np. śniegu spadającego z dachu – zasady odpowiedzialności jak i podmioty odpowiedzialne mogą być różne, a sama droga do uzyskania odszkodowania trudniejsza bądź łatwiejsza gdyż z mocy prawa na naszą korzyść lub niekorzyść działają określone domniemania prawne.

Adwokat lub radca prawny z pewnością pomoże Państwu w doborze jak najprostszej i najskuteczniejszej ścieżki do uzyskania rekompensaty, jak również najbezpieczniejszej linii obrony w przypadku gdy to Państwo jesteście stroną pozwaną. Możemy więc szukać sprawiedliwości pozywając jeden lub kilka podmiotów, a w zależności od obranej drogi dochodzenie odszkodowania bądź zadośćuczynienia może być łatwiejsze lub bardziej uciążliwe. Zbyt pochopne wystąpienie z powództwem przeciwko niewłaściwemu podmiotowi niepotrzebnie tylko narazi Państwa na koszty, których można zawczasu uniknąć.

Dobrym punktem wyjścia są uregulowania zawarte w Ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2016.250 j.t. z dnia 2016.02.29 z późn. zm.) i tak co do zasady utrzymanie czystości i porządku należy do obowiązkowych zadań własnych gminy. Gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania poprzez zbieranie i pozbywanie się, błota, śniegu, lodu oraz innych zanieczyszczeń uprzątniętych z chodników przez właścicieli nieruchomości. Zwracam jednak Państwa uwagę, że obowiązki powyższe na drogach publicznych należą już do zarządu drogi, co dotyczy również chodników, jeżeli zarząd drogi pobiera opłaty z tytułu postoju lub parkowania samochodów. Ale uwaga – jeżeli to gmina pobiera takie opłaty to odpowiedzialność znowu przechodzi na gminę. Jak więc Państwo widzicie na powyższym przykładzie - problematyka ta jest niezwykle złożona i decydujące znaczenie mogą mieć z pozoru nieistotne detale.

Ponadto, co dla Państwa chyba najbardziej istotne, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 Ustawy, to już nie gmina lecz właściciele nieruchomości mają obowiązek uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, przy czym za taki chodnik uznaje się wydzieloną część drogi publicznej służącą dla ruchu pieszego położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości. Właściciele nieruchomości nie są jednak obowiązani do uprzątnięcia chodnika, na którym jest dopuszczony płatny postój lub parkowanie pojazdów samochodowych.

Może być również tak, że rada gminy w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego przejmie od właścicieli nieruchomości wszystkie albo wskazane obowiązki, o których mowa powyżej. W takim wypadku znowu wraca odpowiedzialność gminy.

Na terenie budowy zaś utrzymanie porządku w tym zakresie należy do wykonawcy robót budowlanych. Powyższa regulacja koresponduje z treścią art. 652 Kodeksu Cywilnego, zgodnie z którym jeżeli wykonawca przejął protokolarnie od inwestora teren budowy, ponosi on aż do chwili oddania obiektu odpowiedzialność na zasadach ogólnych za szkody wynikłe na tym terenie.

Nadzór nad wykonywaniem powyższych obowiązków sprawuje wójt, burmistrz lub prezydent miasta, który w drodze decyzji nakazuje wykonanie obowiązku, która to decyzja podlega następnie egzekucji.

Niewykonanie powyższych obowiązków i wystąpienie szkody na skutek nieusunięcia śniegu lub lodu, wiąże się oczywiście z możliwością dochodzenia odszkodowania i zadośćuczynienia przed sądem na drodze cywilnoprawnej. Problematyka ta jest jednak na tyle złożona i obszerna, że zostanie ona poruszona w jednym z kolejnych artykułów.

Kończąc wskażę jeszcze, że zachowania powyższe mogą wypełniać znamiona wykroczeń, zgodnie bowiem z art. 101 Ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz.U.2015.1094 j.t. z dnia 2015.08.04 z późn. zm.) uchylanie się od obowiązku oczyszczania i usuwania z odcinków dróg publicznych o twardej nawierzchni, przechodzących przez obszary o zabudowie ciągłej lub skupionej poza miastami i osiedlami, błota, śniegu lub lodu, podlega karze grzywny do 1000 złotych albo karze nagany. Z kolei zgodnie z art. 86 kw, Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny. Wreszcie na mocy art. 90 kw, osoba tamującą lub utrudniająca ruch na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, podlega karze grzywny albo karze nagany.

W skrajnym przypadku, co dotyczy głównie budynków wielkopowierzchniowych, zastosowanie może mieć nawet art. 163 § 1 pkt 2 Kodeksu Karnego, zgodnie z którym kto sprowadza zdarzenie, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach, mające postać obsunięcia się śniegu, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Jeżeli następstwem czynu określonego powyżej jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

_____________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/

środa, 10 stycznia 2018

Zatrzymanie jako środek przymusu bezpośredniego

Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________


Zatrzymanie jako środek przymusu bezpośredniego


Zatrzymanie jest jednym ze środków przymusu, który pod ściśle określonymi przesłankami może zostać zastosowany. Nie oznacza to jednak, że środek ten może być dowolnie nadużywany przez organy ścigania jeżeli w danym przypadku nie istnieją ku temu podstawy. W takim wypadku należy samemu bądź za pośrednictwem obrońcy zaskarżyć dokonane czynności, a nawet domagać się odszkodowania.

Punktem wyjścia dla dalszych rozważań musi być wskazanie Państwu prawnych podstaw instytucji zatrzymania uregulowanej w Ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U.2016.1749 j.t. z dnia 2016.10.24 z późn. zm.) [dalej kpk] i tak:

Policja ma prawo zatrzymać osobę podejrzaną, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że popełniła ona przestępstwo, a ponadto zachodzi obawa ucieczki lub ukrycia się tej osoby albo zatarcia śladów przestępstwa. Uprawnienie powyższe przysługuje Policji również jeżeli nie można ustalić tożsamości tej osoby albo istnieją przesłanki do przeprowadzenia postępowania w trybie przyspieszonym.

Dodatkowo Policja ma prawo zatrzymać osobę podejrzaną, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że popełniła ona przestępstwo z użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej, a zachodzi obawa, że ponownie popełni przestępstwo z użyciem przemocy wobec tej osoby, zwłaszcza gdy popełnieniem takiego przestępstwa grozi. To ostatnie uregulowanie ma przede wszystkim na celu ochronę osób wobec których stosowana jest przemoc domowa.

Wyżej przytoczona regulacja, wynikająca z art. 244 kpk, wyczerpująco wymienia przesłanki stosowania tego środka przymusu. Jeżeli zatem nie jest spełniona którakolwiek z wyżej wymienionych podstaw to dokonane zatrzymanie nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Tytułem przykładu: jeżeli istnieje przypuszczenie, że dana osoba popełniła przestępstwo, a nie zachodzi obawa zatarcia śladów i można ustalić tożsamość tej osoby to dokonanie w takim wypadku zatrzymania uzasadnia późniejsze przyznanie odszkodowania przez sąd gdyż zastosowanie środka przymusu było nieprawidłowe.

Na korzyść osób niesłusznie zatrzymanych działa tutaj regulacja prawna zgodnie z którą zatrzymanego należy natychmiast poinformować o przyczynach zatrzymania, które muszą następnie znaleźć odzwierciedlenie w sporządzanym protokole zatrzymania. W protokole tym osoba zatrzymująca musi podać swe dane i funkcję jak również dane zatrzymywanego, a w razie niemożności ustalenia tożsamości – jego rysopis. Ponadto należy podać dzień, godzinę, miejsce zatrzymania ze wskazaniem o jakie przestępstwo podejrzewa się zatrzymywaną osobę. Należy także wciągnąć do protokołu złożone przez zatrzymanego oświadczenia oraz zaznaczyć udzielenie mu informacji o przysługujących prawach. Odpis protokołu należy doręczyć zatrzymanemu, dlatego pamiętajmy, że pomimo iż znajdujemy się wtedy w stresującej sytuacji musimy domagać się wydania nam tego dokumentu i sprawdzeniu czy odpowiada on wyżej wskazanym wymogom i polega na prawdzie.

Ponadto, zatrzymujący ma obowiązek pouczyć nas o przysługujących prawach w tym o prawie do skorzystania z pomocy adwokata, który zadba o Państwa interesy i bezpieczeństwo. Zatrzymanemu na jego żądanie należy niezwłocznie umożliwić nawiązanie kontaktu z obrońcą, a także bezpośrednią z nim rozmowę. W takiej sytuacji upoważnienia do obrony może również udzielić pisemnie osoba najbliższa zatrzymanemu.

Pozostałe istotne prawa zatrzymanego to przede wszystkim prawo dostępu do pierwszej pomocy medycznej czy też uprawnienie obywatela państwa obcego do korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza oraz umożliwienia mu kontaktu z właściwym urzędem konsularnym lub przedstawicielstwem dyplomatycznym.

O zatrzymaniu Policja ma obowiązek niezwłocznie zawiadomić prokuratora, który – o ile istnieją dalsze podstawy – może złożyć do sądu wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowania, o którym szerzej w jednym z kolejnych moich artykułów.

Przekazanie zatrzymanego do dyspozycji sądu jest momentem który wydłuża czasokres stosowanego zatrzymania z możliwych 48 godzin do maksymalnie już 72 godzin. Jeżeli w tym czasie nie zostało wydane i doręczone zatrzymanemu postanowienie sądu o zastosowaniu tymczasowego aresztowania musi on zostać niezwłocznie zwolniony. To samo dotyczy przypadku kiedy „odpadły” podstawy dalszego stosowania zatrzymania.

Jak wskazałem na wstępie, zatrzymanemu przysługuje zażalenie do sądu w którym możemy domagać się zbadania zasadności, legalności oraz prawidłowości zatrzymania. Skarga przekazywana jest sądowi niezwłocznie, który również niezwłocznie ją rozpoznaje. W razie uznania bezzasadności lub nielegalności zatrzymania sąd zarządza natychmiastowe zwolnienie zatrzymanego. W dalszej kolejności osoba taka może domagać się zadośćuczynienia o którym szerzej również w kolejnych moich publikacjach.

Zapraszam zatem do polubienia i dalszego śledzenia profilu kancelarii.


_____________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl