Zmiany w Kodeksie pracy

Zmiany w Kodeksie pracy

Już 22 lutego 2016 r. wejdzie w życie Ustawa z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.1220 z dnia 2015.08.21), której głównym celem jest ograniczenie nieuzasadnionego wykorzystania umów o pracę na czas określony przez pracodawców.

W mojej ocenie najważniejszą zmianą jest nowelizacja treści art. 25(1) Ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U.2014.1502 t.j. z późn. zm.) [dalej kp].

Stosownie do treści wyżej wskazanego przepisu, Okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony, a także łączny okres zatrudnienia na podstawie umów o pracę na czas określony zawieranych między tymi samymi stronami stosunku pracy, nie może przekraczać 33 miesięcy, a łączna liczba tych umów nie może przekraczać trzech.

Dotychczas pracodawca mógł z pracownikiem zawrzeć jedynie dwie umowy o pracę na czas określony na następujące po sobie okresy o ile przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy o pracę nie przekroczyła 1 miesiąca. Pozornie zatem wydaje się że znowelizowane brzmienie przepisu jest bardziej niekorzystne dla pracowników gdyż przewiduje możliwość zawarcia aż do trzech umów o pracę na czas określony.

Zauważyć jednak należy, że w dotychczasowym brzmieniu art. 25(1) § 1 kp, Ustawodawca nie przewidział, że taka regulacja przepisu może pociągać za sobą nadużycia ze strony pracodawców, co częstokroć miało miejsce w praktyce. Z racji bowiem iż w Kodeksie nie określono maksymalnych okresów zawierania umów na czas określony, pracodawcy mogli (co zresztą czyniono) zawierać umowy na czas określony na długie okresy (kilka lat), co w istocie właściwie odpowiadało pracy na czas nieokreślony, natomiast formalnie pracownik nadal pozostawał zatrudniony jedynie na podstawie umowy na czas określony.

Taki sposób procedowania przez pracodawcę miał przede wszystkim na celu maksymalne skrócenie okresu wypowiedzenia takiej umowy jeżeli zaszłaby konieczność, gdyż wypowiedzenie w tym przypadku mogło zostać dokonane zaledwie za dwutygodniowym okresem (por. art. 33 kp). Przypomnieć bowiem należy, że okres wypowiedzenia jest różny w zależności od tego czy zawarto umowę na czas określony czy tez nieokreślony i tak, przy uwzględnieniu aktualnego stanu prawnego okres ten przy umowie na czas nieokreślony może wynosić 2 tygodnie, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy; 1 miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy; 3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata. Jak widać pracodawca mógł stosując powyższy zabieg skrócić okres wypowiedzenia nawet z 3 miesięcy do 2 tygodni.

Poza tym, z mocy art. 30 § 4 kp, pracodawca w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony winien wskazać przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie. Zawieranie umów na czas określony zwalniało pracodawcę z tego obowiązku, co również było wygodne dla zatrudniających.

Od 22 lutego b.r. sytuacja ta zostanie wyeliminowana bowiem w Kodeksie wyraźnie określono, że maksymalny okres zatrudnienia na podstawie umów o pracę na czas określony pomiędzy tymi samymi stronami nie może przekraczać 33 miesięcy, a łączna liczba tych umów nie może przekraczać trzech.

W konsekwencji, jeżeli okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony jest dłuższy niż okres, o którym mowa powyżej lub jeżeli liczba zawartych umów jest większa niż trzy, uważa się, że pracownik, odpowiednio od dnia następującego po upływie tego okresu lub od dnia zawarcia czwartej umowy o pracę na czas określony, jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony (por. znowelizowany art. 25(1) § 3 kp).

Nowelizowany art. 25(1) § 4 kp, przewiduje jednak cztery wyjątki od zasady zawierania maksymalnie trzech umów o pracę na czas określony oraz łącznego okresu nie większego niż 33 miesiące. Wyjątki te będą dotyczyły umów zawartych w celu zastępstwa pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy; w celu wykonywania pracy o charakterze dorywczym lub sezonowym; w celu wykonywania pracy przez okres kadencji; w przypadku gdy pracodawca wskaże obiektywne przyczyny leżące po jego stronie - jeżeli zawarcie umów w danym przypadku służy zaspokojeniu rzeczywistego okresowego zapotrzebowania i jest niezbędne w tym zakresie w świetle wszystkich okoliczności zawarcia umowy. W tym ostatnim przypadku pracodawca ma jednak obowiązek zawiadomienia właściwego okręgowego inspektora pracy, co ma zapobiegać nadużyciom w tym zakresie.

Adwokat Szymon Dubel.
kom. 795 11 75 74

http://adwokat-dubel.pl/

https://www.facebook.com/adwokatdubel/

Kancelaria Adwokacka Katowice
ul. Wojewódzka 15/3
40-026 Katowice

Kancelaria Adwokacka Olkusz
Plac Konstytucji 3 Maja 3/10
32-300 Olkusz

 

Europejskie postępowanie w sprawach drobnych roszczeń

Europejskie postępowanie w sprawach drobnych roszczeń

Jest to odrębne postępowanie mające na celu uproszczenie i przyspieszenie postępowania spornego dotyczącego drobnych roszczeń w sprawach transgranicznych, a także służące obniżeniu kosztów. Europejskie postępowanie w sprawach drobnych roszczeń jest dostępne jako alternatywa dla istniejących postępowań przewidzianych w prawie państw członkowskich Unii Europejskiej, w tym także w Polsce.

Stosownie do treści art. 505²¹ § 1 Ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101 z późn. zm.) [dalej kpc], Sąd rozpoznaje sprawę w europejskim postępowaniu w sprawach drobnych roszczeń, jeżeli są spełnione warunki określone w przepisach rozporządzenia (WE) nr 861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. ustanawiającego europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń (Dz. Urz. UE L 199 z 31.07.2007, str. 1, z późn. zm.).

          Powyższe oznacza, że sprawa może zostać rozpoznana w tym postepowaniu o ile zastosowanie znajduje art. 2 ust 1 ww. Rozporządzenia, a zatem o ile sprawa należy do transgranicznych spraw cywilnych i gospodarczych, w przypadku gdy wartość przedmiotu sporu, z wyłączeniem wszystkich odsetek, wydatków i nakładów, nie przekracza 2.000 EUR w momencie wpłynięcia formularza pozwu do właściwego sądu. Rozporządzenie nie ma jednak zastosowania do spraw podatkowych, celnych lub administracyjnych ani dotyczących odpowiedzialności państwa za działania i zaniechania w wykonywaniu władzy publicznej ("acta iure imperii").

Zaznaczyć jednak należy, że Rozporządzenie nie ma również zastosowania do spraw dotyczących: stanu cywilnego, zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych oraz przedstawicielstwa ustawowego osób fizycznych; praw majątkowych wynikających ze stosunków małżeńskich, testamentów i dziedziczenia oraz obowiązków alimentacyjnych; postępowań upadłościowych, postępowań związanych z likwidacją niewypłacalnych spółek lub innych osób prawnych, postępowań układowych oraz innych analogicznych postępowań; ubezpieczeń społecznych; sądownictwa polubownego; prawa pracy; najmu lub dzierżawy nieruchomości, z wyłączeniem powództw dotyczących roszczeń pieniężnych; lub naruszenia prywatności i dóbr osobistych, w tym zniesławienia.

Dodatkowo, przez sprawę transgraniczną rozumie się sprawę, w której przynajmniej jedna ze stron ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie sądu rozpatrującego sprawę. Dotyczy ono więc spraw w których nasz kontrahent ma swoją siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Odpowiednim momentem dla rozstrzygnięcia, czy sprawa ma charakter transgraniczny, jest data wpłynięcia formularza pozwu do właściwego sądu.

       Reasumując powyższe, Rozporządzenie znajduje zastosowanie do tych spraw cywilnych i gospodarczych w których druga strona ma swoją siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wartość naszego roszczenia jako należności głównej nie przekracza kwoty 2.000 EUR. Co ważne i korzystne dla Państwa - w przyszłości, tj. od 14 lipca 2017 r. nastąpi podniesienie wartości długu, który będzie można odzyskać dzięki europejskiej procedurze dotyczącej drobnych roszczeń do kwoty 5.000 EUR.

Europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń wszczyna się, wypełniając jedynie gotowy formularz pozwu A stanowiący załącznik do Rozporządzenia. Formularz zawiera opis dowodów uzasadniających powództwo, a w stosownych przypadkach dołącza się do niego odpowiednie dokumenty uzupełniające. Rozpoznanie sprawy następuje co do zasady na posiedzeniu niejawnym.

Co ciekawe, zgodnie z treścią Rozporządzenia jak i przepisów polskiego kpc regulujących to odrębne postępowanie, świadek w terminie wyznaczonym przez sąd składa zeznanie nie bezpośrednio przed sądem lecz na piśmie, co stanowi odstępstwo od normalnie funkcjonującej procedury. Również przesłuchanie strony następuje na piśmie jeżeli sąd tak postanowi. Powyższe znacznie przyspiesza rozpoznanie sprawy i wydanie orzeczenia. Postępowanie to ma bowiem co do zasady charakter pisemny.

Wreszcie podkreślić należy iż w przypadku wydania orzeczenia jest ono uznawane i wykonywane w innym państwie członkowskim bez potrzeby stwierdzania wykonalności oraz bez możliwości sprzeciwienia się co do jego uznania (art. 20 ust. 1 Rozporządzenia), co znacznie ułatwia procedurę związaną z wyegzekwowaniem zasądzonej na Państwa rzecz kwoty. Warto zatem w każdym przypadku, który może podlegać Rozporządzeniu, skorzystać z możliwości i ułatwień jakie niesie ze sobą to postępowanie, a nie decydować się na rozpoznanie sprawy na zasadach ogólnych co niestety ma miejsce w większości przypadków z jakimi się spotykam.

Adwokat Szymon Dubel.
kom. 795 11 75 74 

http://adwokat-dubel.pl/

https://www.facebook.com/adwokatdubel/ 

Kancelaria Adwokacka w Katowicach
ul. Wojewódzka 15/3
40-026 Katowice

Kancelaria Adwokacka w Olkuszu
Plac Konstytucji 3 Maja 3/10
32-300 Olkusz 

Actio Pauliana, czyli skarga Pauliańska

Actio Pauliana, czyli skarga Pauliańska

Instytucja ta ma swoje korzenie jeszcze w prawie starożytnego Rzymu, natomiast współcześnie uregulowana jest w art. 527 i n. Kodeksu Cywilnego. Wówczas jak i obecnie jest to powództwo przysługujące wierzycielom w razie ich pokrzywdzenia przez działania dłużnika (fraus creditorum) polegające na uszczuplaniu swego majątku, co w konsekwencji prowadzi do utrudnienia zaspokojenia roszczeń wierzycieli. Powództwo to ma więc na celu odwrócenie skutków nieuczciwych działań dłużnika.

        Gdyby nie actio Pauliana, dłużnik mógłby w sposób swobody rozdysponować swój majątek, w szczególności przekazując go na rzecz swoich bliskich, co prowadziłoby następnie do stanu niewypłacalności dłużnika, a tym samym uniemożliwiało skuteczną egzekucję stwierdzonych sądownie roszczeń wierzyciela.

          Jakie należy zatem podjąć kroki jeżeli miała miejsce powyżej opisana sytuacja? Stosownie do treści art. 527 kc, Gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, każdy z wierzycieli może żądać uznania tej czynności za bezskuteczną w stosunku do niego, jeżeli dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć.

W ewentualnym procesie sądowym wierzyciel będzie zatem obowiązany udowodnić, że dłużnik dokonał czynności prawnej; działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli; czynność prawna pociągała za sobą korzyść majątkową dla osoby trzeciej; czynność została dokonana z pokrzywdzeniem wierzycieli; osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć.

Analizując powyższe przesłanki można dojść do wniosku, że wierzyciel będzie miał trudności z udowodnieniem części z nich. Problemy może powodować w szczególności wykazanie, że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli oraz że osoba trzecia na rzecz której nastąpiło przysporzenie wiedziała że czynność dokonana jest z pokrzywdzeniem wierzycieli.

Z pomocą wierzycielom przychodzą jednak domniemania ustanowione przez prawo. Otóż w przypadku jeżeli czynność prawna dokonana została bezpłatnie (darowizna) wierzyciel może żądać uznania czynności za bezskuteczną, również jeżeli osoba trzecia nie wiedziała, a nawet przy zachowaniu należytej staranności nie mogła się dowiedzieć, że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli (art. 528 kc). Jeżeli w chwili darowizny dłużnik był niewypłacalny, domniemywa się, iż działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. To samo dotyczy wypadku, gdy dłużnik stał się niewypłacalny wskutek dokonania darowizny. Ponadto zgodnie z art. 527 § 3 kc, Jeżeli wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli uzyskała korzyść majątkową osoba będąca w bliskim z nim stosunku, domniemywa się, że osoba ta wiedziała, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli.

Biorąc zatem powyższe domniemania pod uwagę, wierzyciel w takim przypadku nie będzie obowiązany udowodnić części wskazanych wyżej przesłanek z art. 527 kc, a wystarczy że wykaże iż czynność prawna była bezpłatna lub nastąpiła na rzecz osoby bliskiej dłużnikowi. Zauważyć należy, że sytuacja taka ma miejsce w większości przypadków kiedy to dłużnik usiłuje na pozór wyzbyć się swego majątku.

Pamiętać jednak należy, że uznania czynności prawnej dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli za bezskuteczną nie można żądać po upływie lat pięciu od daty tej czynności (art. 534 kc).

Kończąc, warto również wspomnieć, że w wypadku gdy osoba trzecia rozporządziła na rzecz kolejnej osoby uzyskaną korzyścią, wierzyciel może wystąpić bezpośrednio przeciwko tej kolejnej osobie, jeżeli wiedziała ona o okolicznościach uzasadniających uznanie czynności dłużnika za bezskuteczną albo jeżeli dalsze rozporządzenie było nieodpłatne.

Adwokat Szymon Dubel.
kom. 795 11 75 74

http://adwokat-dubel.pl/

https://www.facebook.com/adwokatdubel/

Kancelaria Adwokacka w Katowicach
ul. Wojewódzka 15/3
40-026 Katowice

Kancelaria Adwokacka w Olkuszu
Plac Konstytucji 3 Maja 3/10
32-300 Olkusz