wtorek, 21 sierpnia 2018

Jak ubiegać się o skrócenie czasu trwania środka karnego?

____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/

ul. Karola Miarki 17
44-330 Jastrzębie-Zdrój
_____________________________

Jak ubiegać się o skrócenie czasu trwania środka karnego?


Stało się. Sąd w wyroku skazującym oprócz kary orzekł wobec Ciebie również jeden z przewidzianych przez kodeks środków karnych. Niestety czasokres orzeczonego środka nie jest krótki i wynosi ponad rok. Pamiętaj jednak, że w odpowiednim czasie masz możliwość ubiegać się o jego skrócenie na warunkach które omawiam poniżej.

Tytułem wstępu przypomnę, iż środkami karnymi przewidzianymi przez kodeks karny są:

1) pozbawienie praw publicznych;

2) zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej;

3) zakaz prowadzenia działalności związanej z wychowaniem, leczeniem, edukacją małoletnich lub z opieką nad nimi;

4) zakaz przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu;

5) zakaz wstępu na imprezę masową;

6) zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych;

7) nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym;

8) zakaz prowadzenia pojazdów;

9) świadczenie pieniężne;

10) podanie wyroku do publicznej wiadomości.

Jeżeli dany środek karny był wykonywany wobec Ciebie przez okres przynajmniej jednego roku, masz możliwość wystąpienia do Sądu z wnioskiem o uznanie środka karnego za wykonany. Niezbędnym warunkiem jest abyś przez ten okres przestrzegał porządku prawnego, a to jest czymś więcej niż powstrzymywanie się od jego rażącego naruszania. Osoba skazana powinna bowiem powstrzymać się od jakichkolwiek naruszeń prawa – zarówno karnego, jak i wykroczeń, a nawet prawa rodzinnego lub administracyjnego.

Dla prawidłowego obliczenia wyżej wskazanego rocznego okresu przypomnieć należy, że czas obowiązywania środka karnego biegnie od momentu uprawomocnienia się orzeczenia, jednakże spoczywa on w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo. Niezbędnym zatem dla biegu okresu wykonywania środka karnego jest pozostawanie na wolności. Dodatkowo w przypadku zakazu prowadzenia pojazdów okres ten biegnie dopiero od momentu zwrotu dokumentu prawa jazdy, z drugiej zaś strony jeżeli dokument został nam zatrzymany jeszcze przed wydaniem wyroku to okres jego pozbawienia wlicza się nam do okresu wykonywania środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów.

Z wniosku o skrócenie czasu trwania środka karnego, nie mogą skorzystać jednak osoby wobec których orzeczono zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio w razie skazania na karę pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu na szkodę małoletniego lub za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego.

To samo dotyczy również środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów lub pojazdów określonego rodzaju jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia.

W tych więc przypadkach koniecznym będzie wykonanie środka karnego w pełnym wymiarze. Powyższe wyłączenia nie dotyczą jednak sytuacji w których ww. środki zostały orzeczone dożywotnio, w takim bowiem przypadku, zgodnie z art. 84 § 2a kk, sąd i tak może uznać środek za wykonany, jeżeli skazany przestrzegał porządku prawnego i nie zachodzi obawa ponownego popełnienia przestępstwa podobnego do tego, za które orzeczono środek karny. W tym wypadku jednak nie jest wystarczającym aby środek karny wykonywany był przez rok gdyż najwcześniej można starać się o jego anulowanie dopiero po upływie 15 lat.

Szczególna regulacja dotyczy również środka karnego zakazu wstępu na imprezy masowe wykonywanego w formie obowiązku stawiennictwa w czasie trwania niektórych imprez masowych objętych zakazem w jednostce organizacyjnej Policji lub w miejscu określonym przez właściwego, ze względu na miejsce zamieszkania skazanego, komendanta powiatowego, rejonowego lub miejskiego Policji. W takim wypadku zwolnienie może nastąpić po upływie połowy okresu, na który go orzeczono oraz jeżeli obowiązek był stosowany przynajmniej przez rok.
_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/

ul. Karola Miarki 17
44-330 Jastrzębie-Zdrój
_____________________________

poniedziałek, 12 lutego 2018

Znęcanie się jako przestępstwo przeciwko rodzinie i opiece

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________


Znęcanie się jako przestępstwo przeciwko rodzinie i opiece


Dzisiaj słów kilka o znęcaniu się jako jednym z przestępstw przeciwko rodzinie i opiece uregulowanych w Ustawie z dnia z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U.2016.1137 t.j. z dnia 2016.07.29 z późn. zm.) oraz o prawnych możliwościach mających na celu ochronę pokrzywdzonych.

Z własnego doświadczenia zauważyłem, iż ostatnimi czasy niezwykle „popularnym” w sądach występkiem stało się przestępstwo znęcania. Wynika to zapewne z coraz szerszej świadomości prawnej ofiar przestępstw jak również prowadzonych w tym zakresie kampanii społecznych, na skutek których pokrzywdzeni częściej ujawniają organom ścigania, że są ofiarami przestępstw mających miejsce w ich własnych domach.

Zgodnie z art. 207 kk, Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Jeżeli czyn połączony jest ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. W przypadku zaś targnięcia się pokrzywdzonego na własne życie odpowiedzialność sprawcy waha się w przedziale od lat 2 do 12.

Od razu chciałbym zwrócić uwagę na znamiona przestępstwa w postaci czynności sprawczych „znęcania się” i uczulić Państwa, że zgodnie z orzecznictwem sądowym, jednorazowe zachowanie sprawcy i to nawet o bardzo silnym natężeniu nie wyczerpuje znamion tego czynu zabronionego. W takim wypadku ochrony należy szukać np. w oparciu o treść przepisów art. 156 kk, 157 kk (dotyczących uszkodzenia ciała), art. 216 kk (dot. zniewagi) czy art. 217 kk (dot. naruszenia nietykalności cielesnej). Przestępstwo znęcania ma bowiem charakter wieloczynowy i jest związane z powtarzalnością zachowań sprawczych.

Istotnym dla bytu przestępstwa znęcania jest również stosunek zależności pomiędzy sprawcą a ofiarą przestępstwa, co jednak nie dotyczy przypadku znęcania się nad małoletnim czy osobą nieporadną. Stosunek ten może mieć charakter prawny, ekonomiczny, psychiczny czy emocjonalny i zachodzi wówczas gdy pokrzywdzony nie jest zdolny z własnej woli przeciwstawić się znęcaniu i znosi je z obawy przed pogorszeniem swoich dotychczasowych warunków życiowych (np. utratą pracy, środków utrzymania, mieszkania, rozłąką lub zerwaniem współżycia ze sprawcą). W przypadku braku tego stosunku w sytuacji kiedy stroną pokrzywdzoną nie jest osoba najbliższa, osoba małoletnia czy nieporadna nie można mówić o przestępstwie znęcania się.

Czego mogą domagać się pokrzywdzeni przestępstwem? Przede wszystkim można zwrócić się do sądu z wnioskiem o orzeczenie środka karnego w postaci obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody lub zadośćuczynienia za doznane krzywdy. Oczywiście dla ofiar wyżej wymienionych przestępstw najważniejszym jest uniknięcie dalszego zagrożenia ze strony sprawcy, a zatem sąd karny ma możliwość również orzeczenia wobec skazanego zakazu przebywania w określonym miejscu, kontaktowania się, zbliżania się do określonych osób lub nakazu opuszczania określonego miejsca pobytu czy okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym. Możliwość taka jest przewidziana w razie skazania za umyślne przestępstwo z użyciem przemocy w tym zwłaszcza wobec osoby najbliższej. Zakaz lub nakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu, a zakaz zbliżania się do określonych osób - również kontrolowany w systemie dozoru elektronicznego.

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________

piątek, 9 lutego 2018

Czy aby na pewno padłeś ofiarą oszustwa?

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________


Czy aby na pewno padłeś ofiarą oszustwa?

 
Nieotrzymanie zapłaty za usługę lub towar nie zawsze oznacza, że padliśmy ofiarą oszustwa. To samo dotyczy odwrotnej sytuacji kiedy to pomimo dokonanej zapłaty nie otrzymaliśmy towaru albo jest on wadliwy. Niewypełnienie przez dłużnika jego obowiązków w niektórych wypadkach może dotyczyć jedynie stosunku zobowiązaniowego przy braku prawnokarnych podstaw do żądania naprawienia szkody. W niniejszym artykule przybliżę Państwu różnice które pozwalają na rozdzielenie sfery prawa cywilnego od prawa karnego w tym aspekcie.

Zgodnie z art. 471 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U.2016.380 t.j. z dnia 2016.03.22 z późn. zm.), Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Powyższy zapis jest podstawą tzw. odpowiedzialności ex contractu w prawie cywilnym. Co do zasady więc dłużnik odpowiada za niedochowanie należytej staranności, przy czym należytą staranność w zakresie prowadzonej przez dłużnika działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego jej charakteru.

Ponadto, dłużnik może przez umowę przyjąć na siebie odpowiedzialność za niewykonanie lub za nienależyte wykonanie zobowiązania z powodu innych (oprócz braku należytej staranności) okoliczności. W naszym interesie jest zatem właściwe konstruowanie zawieranych umów aby można było w razie sporu łatwo wykazać ewidentne naruszenie ich postanowień przez drugą stronę.

Inaczej wyglądają przesłanki odpowiedzialności na gruncie prawa karnego. Zgodnie z art. 286 § 1 Ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U.2016.1137 t.j. z dnia 2016.07.29 z późn. zm.), Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Przepis powyższy zawiera znamiona przestępstwa oszustwa i często usiłuje być zbyt pochopnie wykorzystywany przez niezadowolonych kontrahentów. Dla wykazania odpowiedzialności dłużnika – a na gruncie prawa karnego winniśmy raczej mówić o oskarżonym – koniecznym jest udowodnienie wszystkich wskazanych w przepisie przesłanek. Brak ich wykazania oznacza w konsekwencji wydanie przez Sąd wyroku uniewinniającego, a na etapie postępowania przygotowawczego przed organami ścigania – wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu dochodzenia. Powyższe oczywiście nie wyłącza prawa do uzyskania odszkodowania na gruncie prawa cywilnego.

Głównym aspektem odróżnienia reżimu odpowiedzialności dłużnika jest zamiar jaki przyświecał mu przy zawiązaniu zobowiązania. Dla przyjęcia zamiaru konieczne jest ustalenie, że sprawca miał świadomość przekazywania osobie rozporządzającej mieniem nieprawdziwych informacji i czynił tak, aby doprowadzić ją do niekorzystnego rozporządzenia, a co więcej czynił to w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Mówimy zatem w tym przypadku o tzw. zamiarze bezpośrednim kierunkowym (dolus directus coloratus), a charakterystycznym dla występku oszustwa.

Podstawowym kryterium będzie więc wykazanie, że w chwili zawierania umowy sprawca działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyli dążył do uzyskania świadczenia ale przez zastosowanie nieuczciwych metod jak wprowadzenie w błąd lub wyzyskanie błędu co do okoliczności mających znaczenie dla zawarcia umowy, przy świadomości, że gdyby druga strona umowy znała rzeczywisty stan, nie zawarłaby umowy lub nie zawarłaby umowy na tych warunkach, na jakich została zawarta (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2003 r., sygn. II KK 9/03).

Powyższe oznacza, że w praktyce np. zmiana sytuacji finansowej dłużnika lub niezależna modyfikacja innych okoliczności rzutujących na zdolność do wypełniania przez niego zobowiązań zwykle stanowi o braku znamion przestępstwa oszustwa, a tym samym sprawiedliwości należy szukać przed sądem cywilnym.


_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________

piątek, 26 stycznia 2018

Prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________



Prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości



Przed nami wiele okazji do świętowania - miejmy jednak na uwadze, że prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości to przestępstwo, którego nie tylko prawne konsekwencje mogą być tragiczne.

Truizmem jest stwierdzenie, że stan nietrzeźwości w przypadku niektórych przestępstw, a w szczególności przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, powoduje zaostrzenie odpowiedzialności karnej.

Tytułem przykładu wskazać można, że skazując sprawcę, który w stanie nietrzeźwości spowodował wypadek komunikacyjny w którym zmarła inna osoba albo chociażby odniosła uszczerbek na zdrowiu, sąd orzeka karę pozbawienia wolności w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia do górnej granicy zwiększonych aż o połowę.

W pierwszej kolejności należałoby jednak precyzyjnie wyjaśnić od jakiego momentu możemy mówić o stanie nietrzeźwości. Otóż, stan nietrzeźwości w rozumieniu kodeksu karnego zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Jeżeli zatem alkomat podczas kontroli drogowej odnotuje taką wartość należy z całą pewnością liczyć się z pociągnięciem nas do odpowiedzialności karnej.

Oprócz wyżej wspomnianego wypadku komunikacyjnego, spowodowanego przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości kodeks karny penalizuje już samo prowadzenie pojazdu w tym stanie. Odpowiedzialność tę reguluje art. 178a § 1 kk, a karą grożącą w takim przypadku jest grzywna, kara ograniczenia wolności a nawet kara pozbawienia wolności do lat 2.

Sama kara to nie wszystko. W razie skazania sprawcy za takie przestępstwo sąd obligatoryjnie orzeka świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5.000 zł do nawet 60.000 zł.

To jeszcze nie koniec. Co istotne - szczególnie dla osób na co dzień używających samochodu - sąd w takim przypadku obligatoryjnie orzeka, na okres co najmniej 3 lat, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju. Zakaz ten może zostać orzeczony nawet do 15 lat. Sąd nakłada obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu, a do chwili wykonania tego obowiązku okres, na który orzeczono zakaz, w ogóle nie biegnie. Okres ten nie biegnie również w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, nawet orzeczonej za zupełnie inne przestępstwo.

W powyższym kontekście warto jednak podkreślić, że gdyby udało się zamiast wyroku skazującego uzyskać wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne to możemy liczyć na łagodniejsze potraktowanie naszej osoby i możliwość orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów na krótszy okres, a wynoszący już od roku do maksymalnie 2 lat. Jeżeli zatem przekroczenie dopuszczalnych norm było nieznaczne warto spróbować ubiegać się o takie dobrodziejstwo.

Najgorzej rzecz ma się jeżeli byliśmy już karani za tego typu przestępstwo. Zgodnie bowiem z art. 178a § 4 kk, Jeżeli sprawca czynu był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości albo za np. wypadek w stanie nietrzeźwości albo dopuścił się takiego czynu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

W takim wypadku również minimalna wysokość świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej wzrasta do kwoty 10.000 złotych, a środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zostaje obligatoryjnie orzeczony w wymiarze dożywotnim.

Ponadto, co do sprawcy przestępstwa z art. 178a § 4 kk, sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach.

Na marginesie wskażę, a z czego nie każdy zdaje sobie sprawę, że nawet „siadanie za kółkiem” przy ilościach alkoholu mniejszych niż wyżej wymienione już stanowi wykroczenie, którego konsekwencje nie są wcale mniej rygorystyczne. Stan po użyciu alkoholu zachodzi bowiem, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do stężenia we krwi od 0,2 promili do 0,5 promili alkoholu albo obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg w 1 dm3.

Nie bądźmy również bierni jako posiadacze pojazdów i odpowiedzialnie przekazujmy „kluczyki”, gdyż właściciel, posiadacz, użytkownik lub prowadzący pojazd, który na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu dopuszcza do prowadzenia pojazdu osobę znajdującą się w stanie po użyciu alkoholu podlega karze grzywny w rozumieniu Kodeksu Wykroczeń.

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________ 

środa, 24 stycznia 2018

Przerwa w wykonywaniu kary pozbawienia wolności

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________



Przerwa w wykonywaniu kary pozbawienia wolności


Osoby osadzone, mają możliwość skorzystania z prawa do przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Wśród niektórych z nas takie uprawnienie skazanych może budzić mieszane uczucia, jednak pamiętajmy, że osoby te pomimo prawomocnego stwierdzenia ich winy również zasługują na godne traktowanie.

Aktualnie mamy dwa przypadki w których istnieje możliwość udzielenia przerwy. Po pierwsze, co w zasadzie oczywiste, sąd udziela przerwy w wykonaniu kary w wypadku choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie kary. Za taką chorobę przyjmuje się stan w którym dalsze przebywanie skazanego w zakładzie zagrażałoby życiu lub mogło powodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo. Przerwa udzielana jest jednak tylko do czasu ustania tej przeszkody. W tym wypadku do składanego wniosku należy dołączyć dokumentację medyczną.

Po drugie, sąd może udzielić również przerwy jeżeli przemawiają za tym ważne względy rodzinne lub osobiste. Z doświadczenia wiem, że większość wniosków o przerwę dotyczy właśnie tych przypadków. Chciałbym jednak Państwu z góry wskazać, że okoliczności te, odmiennie niż wyżej wskazywany stan choroby, są poddane swobodnej ocenie sędziowskiej i to od kompletnego i właściwego ich nakreślenia zależy w dużej mierze powodzenie naszego wniosku.

Wniosek o przerwę składamy do sądu penitencjarnego, którym jest Sąd Okręgowy właściwy dla miejsca w którym aktualnie przebywa osadzony. Jeżeli jednak dotąd skazany korzystał już z przerwy to sądem penitencjarnym właściwym miejscowo do udzielenia dalszych przerw jest sąd, który udzielił pierwszej przerwy i to nawet jeżeli skazany przebywa aktualnie w innym okręgu.

Wniosek może zostać złożony bezpośrednio przez osadzonego, jego obrońcę, a nawet dyrektora zakładu karnego w którym przebywa osadzony. Wniosek ten należy opłacić - aktualna opłata wynosi 60 zł.

W posiedzeniu sądowym dotyczącym przerwy bierze udział prokurator, skazany oraz jego obrońca, a także sądowy kurator zawodowy lub dyrektor zakładu karnego, jeżeli składali wniosek.

Sąd udzielając przerwy może zobowiązać skazanego do podjęcia starań o znalezienie pracy zarobkowej, zgłaszania się do wskazanej jednostki Policji w określonych odstępach czasu lub poddania się odpowiedniemu leczeniu lub rehabilitacji, oddziaływaniom terapeutycznym lub uczestnictwu w programach korekcyjno-edukacyjnych. Wykonywanie tych obowiązków jest kontrolowane.

Ważna rada dla skazanych korzystających już z przerwy: jeżeli zachodzi taka potrzeba, pamiętajmy aby jeszcze przed upływem okresu aktualnie udzielonej przerwy złożyć w sądzie kolejny wniosek. Jeżeli bowiem skazany powrócił już do zakładu karnego, to nie jest już możliwym udzielenie przerwy do czasu upływu jednego roku od dnia ukończenia poprzedniej przerwy. Jedynymi wyjątkami są tutaj wypadek choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby skazanego albo wypadek losowy. Reasumując, nie można w powyższym rocznym okresie skutecznie powoływać się już na ważne względy rodzinne i osobiste.

Jeszcze bardzo istotna wskazówka: jeżeli przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności trwała co najmniej rok, a skazany odbył już co najmniej 6 miesięcy kary - sąd penitencjarny może warunkowo zwolnić skazanego z odbycia pozostałej części kary. Warunkiem jest aby wymierzona kara pozbawienia wolności nie przekraczała 3 lat. Tym samym uznaje się, że skazany który dostatecznie długo przebywał na wolności w ramach przerwy i w tym czasie nie naruszył ponownie prawa, zasługuje na dobrodziejstwo zwolnienia z odbycia reszty kary. Jest to więc ważny środek, który pozwala skazanym na wcześniejsze „wyjście na wolność”.

Na koniec jako ciekawostkę podam, że Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z 6 grudnia 2016 r. uznał, że nieudzielenie osadzonemu przepustki na pogrzeb matki sprowadzało się do naruszenia jego prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. Trybunał wyraźnie wskazał na wagę środków pozwalających na czasowe opuszczenie zakładu karnego jako elementu polityki resocjalizacyjnej, skutecznej zwłaszcza w przypadku osób skazanych na długoletnie kary pozbawienia wolności.  

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________ 



piątek, 19 stycznia 2018

Brak zapłaty - i co dalej?

_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________

 
Brak zapłaty - i co dalej?

 
Sytuacja stara jak świat: wykonaliśmy usługę lub wydaliśmy towar, wystawiliśmy fakturę, a nie otrzymaliśmy zapłaty. Co więcej – nasz dłużnik unika kontaktu lub jest niedostępny, a na naszym koncie bankowym nadal brak wpłaty pomimo upływu terminu płatności. Odpowiem dziś na pytanie jak powinniśmy postąpić w takiej sytuacji celem skutecznego odzyskania naszych należności.

W pierwszej kolejności musimy podjąć udokumentowaną próbę polubownego rozwiązania zaistniałego sporu. Brzmi skomplikowanie ale tak naprawdę wystarczy skierować pisemne wezwanie do zapłaty. Zadbajmy o to abyśmy dysponowali kopią wysłanego wezwania oraz pocztowym potwierdzeniem jego nadania drugiej stronie umowy.

W sądzie należy bowiem wskazać, że z naszej strony miała miejsce inicjatywa przedsądowego zakończenia sporu. Zgodnie z art. 187 § 1 pkt 3 Ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2016.1822 j.t. z dnia 2016.11.09 z późn. zm.), w pozwie obligatoryjnie winniśmy umieścić informację, czy strony podjęły próbę mediacji lub innego pozasądowego sposobu rozwiązania sporu, a w przypadku gdy takich prób nie podjęto, wyjaśnienie przyczyn ich niepodjęcia.

Po co to wszystko? Otóż jeżeli doszłoby do sytuacji w której skierowaliśmy sprawę do sądu bez podjęcia powyższych czynności to przy uznaniu naszego roszczenia przez przeciwnika co prawda otrzymają Państwo swoją należność ale równocześnie zostaniecie Państwo obciążeni kosztami procesu z uwagi na brak powodu do wytoczenia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 101 kpc, Zwrot kosztów należy się pozwanemu pomimo uwzględnienia powództwa, jeżeli nie dał powodu do wytoczenia sprawy i uznał przy pierwszej czynności procesowej żądanie pozwu. W takim wypadku poniesiemy koszty sądowe, które, np. przy uwzględnieniu kosztów zastępstwa prawnego przeciwnika mogą być niemałe i w ostatecznym bilansie i tak wyjdziecie Państwo „na zero”. Byłoby to zatem postępowanie nie warte zachodu.

Ponadto, przy pewnego rodzaju świadczeniach wezwanie do zapłaty jest również konieczne z uwagi na potrzebę postawienia należności w stan jej wymagalności, gdyż zgodnie z art. 455 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U.2016.380 j.t. z dnia 2016.03.22 z późn. zm.), Jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika przez wierzyciela do jego wykonania. Problem ten nie aktualizuje się w przypadku doręczonej faktury, gdyż dokument ten z góry określa termin płatności.

Dopiero od tego momentu dłużnik popada w opóźnienie lub zwłokę. W takim wypadku jako wierzyciel możemy oprócz samej należności głównej żądać również odsetek za czas opóźnienia, nawet jeżeli nie ponieśliśmy żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Dla odmiany, jeżeli dłużnik ponosi winę za nieuregulowanie zobowiązania, mamy do czynienia z opóźnieniem kwalifikowanym czyli zwłoką i możemy oprócz samych odsetek domagać się naprawienia szkody na zasadach ogólnych określonych w art. 361 i nast. kc.

Jeżeli próbę polubownego rozwiązania sporu mamy za sobą i nadal nie odnotowaliśmy wpłaty na koncie bankowym winniśmy rozważyć skierowanie powództwa. Kodeks, przewiduje m.in. sprawną procedurę postępowania uproszczonego dotyczącego roszczeń wynikających z umów, gdzie sporna należność nie przekracza 20.000 złotych, a w sprawach o roszczenia wynikające z rękojmi, gwarancji jakości lub z niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową sprzedaży konsumenckiej, jeżeli wartość przedmiotu umowy nie przekracza tej kwoty. Postępowanie to dotyczy również zapłaty za czynsz najmu lokali mieszkalnych i opłat obciążających najemcę oraz opłat z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej. Natomiast w bardziej poważnych sprawach musimy jednak liczyć się z tradycyjną procedurą.

Jeżeli dochodzimy roszczenia pieniężnego, a przytoczone przez nas w pozwie okoliczności nie budzą wątpliwości organu orzekającego mamy szanse uzyskać tzw. nakaz zapłaty, który jest wydawany na posiedzeniu niejawnym bez naszego udziału jak również bez udziału dłużnika. Powyższe orzeczenie stanowi tytuł egzekucyjny, który jest doręczany obu stronom postępowania. Jeżeli w terminie 2 tygodni od otrzymania nakazu nasz przeciwnik nie wniesie sprzeciwu, orzeczenie to staje się prawomocne i po nadaniu klauzuli wykonalności możemy przystąpić do egzekucji naszej należności przed komornikiem. Jeżeli zaś wniesiono sprzeciw sprawa toczy się na zasadach ogólnych.

Oprócz powyższego należy zastanowić się czy w danym przypadku nie padliśmy ofiarą oszustwa. Zgodnie bowiem z art. 286 § 1 Ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U.2016.1137 j.t. z dnia 2016.07.29 z późn. zm.), Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Winniśmy więc rozważyć złożenie na ręce organów ścigania zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. W takim wypadku również możemy domagać się orzeczenia przez sąd środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody. Postępowanie to, w przeciwieństwie do postępowania cywilnego nie pociąga za sobą kosztów sądowych, a ponadto można skorzystać z uprawnień organów ścigania celem ustalenia miejsca pobytu dłużnika jako osoby podejrzanej.



_____________________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________

środa, 17 stycznia 2018

Niektóre „zimowe” problemy prawne – gdzie szukać winnego?

Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/
_____________________________



Niektóre „zimowe” problemy prawne – gdzie szukać winnego?

Na zewnątrz coraz zimniej - pojawił się śnieg i lód, a w związku z tym spowodowane ich działaniem nieszczęśliwe zdarzenia, którym towarzyszy szereg niełatwych do rozstrzygnięcia zagadnień prawnych, dotyczących zarówno prawa administracyjnego, cywilnego, a nawet… karnego.

Niestety, tak naprawdę wszystko zależy od miejsca i okoliczności zdarzenia, a każdy przypadek jest indywidualny. W zależności bowiem od tego czy konkretny wypadek miał miejsce przed blokiem czy na posesji, na drodze czy na chodniku, na terenie budowy, a może w pracy lub w drodze do niej, jak również od tego czy miał on miejsce na skutek zalegającego lodu czy też na skutek np. śniegu spadającego z dachu – zasady odpowiedzialności jak i podmioty odpowiedzialne mogą być różne, a sama droga do uzyskania odszkodowania trudniejsza bądź łatwiejsza gdyż z mocy prawa na naszą korzyść lub niekorzyść działają określone domniemania prawne.

Adwokat lub radca prawny z pewnością pomoże Państwu w doborze jak najprostszej i najskuteczniejszej ścieżki do uzyskania rekompensaty, jak również najbezpieczniejszej linii obrony w przypadku gdy to Państwo jesteście stroną pozwaną. Możemy więc szukać sprawiedliwości pozywając jeden lub kilka podmiotów, a w zależności od obranej drogi dochodzenie odszkodowania bądź zadośćuczynienia może być łatwiejsze lub bardziej uciążliwe. Zbyt pochopne wystąpienie z powództwem przeciwko niewłaściwemu podmiotowi niepotrzebnie tylko narazi Państwa na koszty, których można zawczasu uniknąć.

Dobrym punktem wyjścia są uregulowania zawarte w Ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2016.250 j.t. z dnia 2016.02.29 z późn. zm.) i tak co do zasady utrzymanie czystości i porządku należy do obowiązkowych zadań własnych gminy. Gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania poprzez zbieranie i pozbywanie się, błota, śniegu, lodu oraz innych zanieczyszczeń uprzątniętych z chodników przez właścicieli nieruchomości. Zwracam jednak Państwa uwagę, że obowiązki powyższe na drogach publicznych należą już do zarządu drogi, co dotyczy również chodników, jeżeli zarząd drogi pobiera opłaty z tytułu postoju lub parkowania samochodów. Ale uwaga – jeżeli to gmina pobiera takie opłaty to odpowiedzialność znowu przechodzi na gminę. Jak więc Państwo widzicie na powyższym przykładzie - problematyka ta jest niezwykle złożona i decydujące znaczenie mogą mieć z pozoru nieistotne detale.

Ponadto, co dla Państwa chyba najbardziej istotne, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 Ustawy, to już nie gmina lecz właściciele nieruchomości mają obowiązek uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, przy czym za taki chodnik uznaje się wydzieloną część drogi publicznej służącą dla ruchu pieszego położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości. Właściciele nieruchomości nie są jednak obowiązani do uprzątnięcia chodnika, na którym jest dopuszczony płatny postój lub parkowanie pojazdów samochodowych.

Może być również tak, że rada gminy w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego przejmie od właścicieli nieruchomości wszystkie albo wskazane obowiązki, o których mowa powyżej. W takim wypadku znowu wraca odpowiedzialność gminy.

Na terenie budowy zaś utrzymanie porządku w tym zakresie należy do wykonawcy robót budowlanych. Powyższa regulacja koresponduje z treścią art. 652 Kodeksu Cywilnego, zgodnie z którym jeżeli wykonawca przejął protokolarnie od inwestora teren budowy, ponosi on aż do chwili oddania obiektu odpowiedzialność na zasadach ogólnych za szkody wynikłe na tym terenie.

Nadzór nad wykonywaniem powyższych obowiązków sprawuje wójt, burmistrz lub prezydent miasta, który w drodze decyzji nakazuje wykonanie obowiązku, która to decyzja podlega następnie egzekucji.

Niewykonanie powyższych obowiązków i wystąpienie szkody na skutek nieusunięcia śniegu lub lodu, wiąże się oczywiście z możliwością dochodzenia odszkodowania i zadośćuczynienia przed sądem na drodze cywilnoprawnej. Problematyka ta jest jednak na tyle złożona i obszerna, że zostanie ona poruszona w jednym z kolejnych artykułów.

Kończąc wskażę jeszcze, że zachowania powyższe mogą wypełniać znamiona wykroczeń, zgodnie bowiem z art. 101 Ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz.U.2015.1094 j.t. z dnia 2015.08.04 z późn. zm.) uchylanie się od obowiązku oczyszczania i usuwania z odcinków dróg publicznych o twardej nawierzchni, przechodzących przez obszary o zabudowie ciągłej lub skupionej poza miastami i osiedlami, błota, śniegu lub lodu, podlega karze grzywny do 1000 złotych albo karze nagany. Z kolei zgodnie z art. 86 kw, Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny. Wreszcie na mocy art. 90 kw, osoba tamującą lub utrudniająca ruch na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, podlega karze grzywny albo karze nagany.

W skrajnym przypadku, co dotyczy głównie budynków wielkopowierzchniowych, zastosowanie może mieć nawet art. 163 § 1 pkt 2 Kodeksu Karnego, zgodnie z którym kto sprowadza zdarzenie, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach, mające postać obsunięcia się śniegu, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Jeżeli następstwem czynu określonego powyżej jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

_____________________
Adwokat Szymon Dubel
kom. 795 11 75 74

www.adwokat-dubel.pl
www.facebook.com/adwokatdubel/